இனியவன் G. ஸ்ரீதர்
இது வரை நான் படித்த புத்தகங்கள், விமர்சனங்கள், ரசித்த வரிகள் என்று தனி தளத்தில் எழுதி வந்தேன். இனி 'குகனின் கட்டுரை' தளத்தில் ‘நான் விரும்பி படித்த புத்தகங்கள்’ பற்றி எழுத முடிவு எடுத்துள்ளேன். ( அந்த தளத்தில் எழுதப்படும் அத்தனை கருத்துகளும் இங்கு எழுதப்படும். வேறு எதற்கு... எல்லாம் 'ஹிட்' அதிகமாக தான்.)
சரி ! புத்தகத்திற்கு வருவோம். ஒரு இலக்கிய சந்திப்பு நிகழ்ச்சியில் நண்பர் 'ஸ்ரீதர்' அவர்களின் அறிமுகம் கிடைத்தது. பார்த்த சில நிமிடங்களிலே அவர் எழுதிய 'தமிழ்க்கு இல்லை தேய்மானம்' கவிதை தொகுப்பை என்னிடம் கொடுத்தார். ( கவிதை நூல்களுக்கு அரசு ஆணை கிடைக்காததால் இப்படி ‘Visiting Card’ போல் கொடுக்க வேண்டி இருக்கிறது.)
பா.விஜய் அணிந்துரையோடு கவிதை நூல் தொடங்குகிறது.
"வெற்றிலைச் சாறில் வெள்ளம் எடுப்பேன்
வெற்றியும் தோல்வியும் சமமாய்
சுமப்பேன்"
என்ற முதல் கவிதையான 'உறுதிமொழி' கவிதையில் என்னை கவர்ந்துவிட்டார். அடுத்து, 'அம்மா' பற்றி சொல்லும் போது 'ஆண்டவன் எழுதிய அணிந்துரை' என்று எழுதியிருப்பது மிகவும் அருமை.
கடிகாரத்தை பற்றி சொல்லும் போது…
"நேரத்தைக் காட்டுவது உன் வேலை
நேரத்தை கடத்துவதே எங்கள் வேலை"
இளைஞனின் கவிதை நூல் வெளியிட்டால் கண்டிப்பாக 'காதல்' கவிதை இருக்கும். 'காதல்' கவிதை இருந்தால் கவிதை நூலுக்கே தனி சிறப்பு வருகிறது.
நீயும் நானும் தலைப்பில்
'சட்டையடி நீ எனக்கு
சட்டைப் பை நான் உனக்கு !
சட்ட சபை நீ எனக்கு
சபா நாயகன் நான் உனக்கு !'
‘கரியானாலும் காதலே’ தலைப்பில்
நிலக்கரிக் கூட
நான் நேசிக்கிறேன்
காரணம்
அவளுக்கு சொந்த ஊர்
நெய்வேலி !
நான் படிக்கும் இன்னொரு கவிதை நூல் என்ற மனதோடு தான் படித்துக் கொண்டு வந்தேன். 80வது பக்கத்தில் 'சுரணை' கவிதை படித்தவுடன் இந்த நூலை பற்றி தளத்தில் சொல்லியாக வேண்டும் என்ற முடிவே செய்துவிட்டேன்.
‘சுரணை’ தலைப்பில்..
கடவுள்களை அடித்தால்
பக்தர்களுக்கு வலிக்கிறது !
தலைவர்களை அடித்தால்
தொண்டர்களுக்கு வலிக்கிறது !
நடிகர்களை அடித்தால்
ரசிகர்களுக்கு வலிக்கிறது !
மிருகங்களை அடித்தால் கூட
ஜீவ காருண்யர்க்கு வலிக்கிறது !
இலங்கையில் தமிழர்களை
படுகொலை செய்கிறார்கள்
இங்கே பலருக்கு
சுரணையே இல்லை.
இலங்கை பிரச்சனை அரசியலாக்கும் அரசியல்வாதிகளுக்கு இந்த கவிதை சுரணை கொடுக்காது. ஆனால், தமிழர்களுக்கு கண்டிப்பாக 'சுரணை' கொடுக்கும் என்பது நிச்சயம்.
பாரதி புத்தகலாயம் இந்த கவிதை நூலை வெளியிட்டுள்ளது. திரைப்படத்துறையில் நுழைவதற்கு முக லட்சனங்களும், கவி திறனும் ஸ்ரீதருக்கு உண்டு. இன்னும் பல படைப்புகள் படைப்புகள் படைக்க அவரை நம் பதிவர்கள் சார்பில் வாழ்த்துகிறேன்.
விலை. 35
பாரதி புத்தகலாயம்
421, அண்ணாசாலை,
தேனாம்பேட்டை,+
சென்னை – 108
தொலைப்பேசி : 2433 2424 , 2433 2924
Saturday, February 7, 2009
Friday, February 6, 2009
நடிகர் சீரன்ஜிவியின் அரசியல் வரவு
சமிபத்தில் Business World நடத்திய கருத்து கணிப்பில் 2009 ஆம் ஆண்டு கவனிக்க தக்க நபர்களில் நடிகர் (அரசியல்வாதி) சிரன்ஜிவி இருப்பதை பார்த்து அதிர்ந்துவிட்டேன்.
நடிகர்கள் கட்சி ஆரம்பிப்பது எதோ புது வீடு வாங்குவது மாறிவிட்டு வருகிறது. இப்படி விஜயகாந்த், கார்த்திக், சரத்குமார், டி.ராஜேந்திரன் என்று சொந்தமாக கட்சி தொடங்கிபவர்கள் பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும். நடிகர் அரசியல் கட்சி ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னோடியாக இருந்தவர் 'மக்கள் திலகம்' எம்.ஜி.ஆர் அவர்கள். எப்படி தமிழ் நாட்டு நடிகர்களுக்கு எம்.ஜி.ஆர் முன்னோடியாக இருந்தாரோ ஆந்திரா மாநிலத்திற்கு என்.டி.ராம ராவ் இருக்கிறார்.
‘தெலுங்கு தேசம் கட்சி’ தொடங்கி குறுகிய காலத்தில் வெற்றி கனியை சுவைத்தவர். எப்படி 1982 ஆம் ஆண்டு என்.டி.ஆர் (ராமா ராவ்) வரவை மக்கள் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தார்களோ அதே அளவிற்கு கை தட்டல்களும், ஆரவாரமும் நடிகர் சீரன்ஜிவிக்கு கிடைத்துள்ளது. ஆகஸ்ட் 26, 2008 அன்று என்.டி.ஆர் போலவே திருப்பதியில் பிரஜா ராஜ்ஜியம் பார்ட்டி ( மக்கள் ஆளும் கட்சி) தொடங்கினார். ஒன்பது லட்சம் மேல் மக்கள் திரண்டு சீரஜிவியின் கடிசிக்கு அலையாக திரண்டு ஆதரவு தெரிவித்தனர்.
"எனக்கு அரசியல் தெரியாது. ஆனால், மக்கள் படும் கஷ்டம் தெரியும்" என்று கூறினார். சீரன்ஜிவியின் கட்சியின் ஆதரவாக அவரது சகோதரர்கள் நாகேந்திர பாபு, பவன் கல்யான் துணையாக இருக்கிறார்கள். கட்சி தொடங்கும் போது குடும்பத்துடன் தொடங்கியிருக்கிறார்.
சீரன்ஜிவியின் கட்சிக்கு ஆந்திராவில் கிடைத்த வரவேற்பை பார்த்தவர்கள் சட்டசபை தேர்தலில் 35 முதல் 50 இடங்களும், பாராள மன்ற தேர்தலில் ஐந்து - ஆறு இடங்களும் கிடைக்கும் என்று கருத்து கூறியுள்ளனர். போலீஸ் காஸ்டேபின் மகனான சீரன்ஜிவி பி.காம் பட்டதாரி. நடிப்பதற்காக 1977 ஆம் ஆண்டு சென்னைக்கு வந்தவர் '47 நாட்கள்', 'இராணுவ வீரன்' என்று இரண்டு தமிழ் படங்கள் நடித்தார். தெலுங்கில் அவர் நடித்த 'கைதி' என்ற படம் வெற்றி பெற்றது மூலம் திரை உலகில் நிலையான இடம் பெற்றார். அரசியலுக்காக சீரன்ஜிவி கையில் எடுத்திருக்கும் சமூக பிரச்சனை தெலுங்கான போராட்டம். விவசாயிகளிடம் பேசி தன்னால் தீர்வு காண முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறார்.
இவர் வரவை மற்ற கட்சிகள் விளையாட்டாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்பதை ஆந்திராவில் நடக்கும் அரசியல்வாதிகளின் பேச்சில் இருந்து புரிந்துக் கொள்ளமுடிகிறது. எம்.ஜி.ஆர், என்.டி.ஆர் போல் ஆந்திரா அரசியலில் மின்னுவாரா ? அல்லது நமது சிவாஜியை போல் கட்சியை முடிவிட்டு மீண்டும் நடிக்க வருகிறாரா என்று பொருத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டும்.
நடிகர்கள் கட்சி ஆரம்பிப்பது எதோ புது வீடு வாங்குவது மாறிவிட்டு வருகிறது. இப்படி விஜயகாந்த், கார்த்திக், சரத்குமார், டி.ராஜேந்திரன் என்று சொந்தமாக கட்சி தொடங்கிபவர்கள் பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும். நடிகர் அரசியல் கட்சி ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னோடியாக இருந்தவர் 'மக்கள் திலகம்' எம்.ஜி.ஆர் அவர்கள். எப்படி தமிழ் நாட்டு நடிகர்களுக்கு எம்.ஜி.ஆர் முன்னோடியாக இருந்தாரோ ஆந்திரா மாநிலத்திற்கு என்.டி.ராம ராவ் இருக்கிறார்.
‘தெலுங்கு தேசம் கட்சி’ தொடங்கி குறுகிய காலத்தில் வெற்றி கனியை சுவைத்தவர். எப்படி 1982 ஆம் ஆண்டு என்.டி.ஆர் (ராமா ராவ்) வரவை மக்கள் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தார்களோ அதே அளவிற்கு கை தட்டல்களும், ஆரவாரமும் நடிகர் சீரன்ஜிவிக்கு கிடைத்துள்ளது. ஆகஸ்ட் 26, 2008 அன்று என்.டி.ஆர் போலவே திருப்பதியில் பிரஜா ராஜ்ஜியம் பார்ட்டி ( மக்கள் ஆளும் கட்சி) தொடங்கினார். ஒன்பது லட்சம் மேல் மக்கள் திரண்டு சீரஜிவியின் கடிசிக்கு அலையாக திரண்டு ஆதரவு தெரிவித்தனர்.
"எனக்கு அரசியல் தெரியாது. ஆனால், மக்கள் படும் கஷ்டம் தெரியும்" என்று கூறினார். சீரன்ஜிவியின் கட்சியின் ஆதரவாக அவரது சகோதரர்கள் நாகேந்திர பாபு, பவன் கல்யான் துணையாக இருக்கிறார்கள். கட்சி தொடங்கும் போது குடும்பத்துடன் தொடங்கியிருக்கிறார்.
சீரன்ஜிவியின் கட்சிக்கு ஆந்திராவில் கிடைத்த வரவேற்பை பார்த்தவர்கள் சட்டசபை தேர்தலில் 35 முதல் 50 இடங்களும், பாராள மன்ற தேர்தலில் ஐந்து - ஆறு இடங்களும் கிடைக்கும் என்று கருத்து கூறியுள்ளனர். போலீஸ் காஸ்டேபின் மகனான சீரன்ஜிவி பி.காம் பட்டதாரி. நடிப்பதற்காக 1977 ஆம் ஆண்டு சென்னைக்கு வந்தவர் '47 நாட்கள்', 'இராணுவ வீரன்' என்று இரண்டு தமிழ் படங்கள் நடித்தார். தெலுங்கில் அவர் நடித்த 'கைதி' என்ற படம் வெற்றி பெற்றது மூலம் திரை உலகில் நிலையான இடம் பெற்றார். அரசியலுக்காக சீரன்ஜிவி கையில் எடுத்திருக்கும் சமூக பிரச்சனை தெலுங்கான போராட்டம். விவசாயிகளிடம் பேசி தன்னால் தீர்வு காண முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறார்.
இவர் வரவை மற்ற கட்சிகள் விளையாட்டாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்பதை ஆந்திராவில் நடக்கும் அரசியல்வாதிகளின் பேச்சில் இருந்து புரிந்துக் கொள்ளமுடிகிறது. எம்.ஜி.ஆர், என்.டி.ஆர் போல் ஆந்திரா அரசியலில் மின்னுவாரா ? அல்லது நமது சிவாஜியை போல் கட்சியை முடிவிட்டு மீண்டும் நடிக்க வருகிறாரா என்று பொருத்திருந்து தான் பார்க்க வேண்டும்.
Thursday, February 5, 2009
முடியாத காதல் கதை
" ஹலோ வணக்கம்.... நான் பிரியா பேசுறேன். நீங்க யாரு பேசுறது ?"
" நா திண்டிவணத்துல இருந்து ஷோபா பேசுறேன்"
"சொல்லுங்க ஷோபா... எப்படி இருக்கீங்க..?"
"நா நல்ல இருக்கேன். நீங்க எப்படி இருக்கீங்க...?"
"யம்மாடி...ஆத்தாடி. உன்ன என்னக்கு தரியாடி...!!"
" கண்ணதாசன் காரைக்குடி பேர சொல்லி தூத்திக்குடி..."
" நீங்கள் பார்த்துக் கொண்டு இருப்பது........"
" ச்சே..." - கோபத்துடன் என் கையில் இருந்த ரிமோட்டை தூக்கி வீசினேன்.
இசையருவி, சன் மீயூசிக், ஜெயா மீயூசிக், ராஜ் மீயூசிக் என்று தமிழில் இருக்கும் எல்லா இசை சேனல்களை போட்டு பார்த்துவிட்டேன். நான் எதிர்பார்க்கும் அந்த விஷயம் மட்டும் இன்னும் வரவில்லை. மூன்று ஆண்டுகளாக என் மனதில் அலைமோதிய ஆசை. என் கல்லூரி படிப்பு தொடங்கி இன்று வரை ஒவ்வொரு நொடியும் நான் அனு அனுவாய் செத்ததற்கு பலன். என் வாழ்க்கையில் வரும் சந்தோஷம் எல்லாம் தமிழ் இசை சேனல்களில் எதோ ஒன்றில் தான் இருக்கிறது.
பல காதல் கதைகளில் இதுவும் ஒன்று என்று என் காதலை நினைக்க வேண்டாம். என் காதல் வித்தியாசமானது. முடிவில்லாதது. என் காதலை கதையை பற்றி எத்தனை முறை கூறினாலும், எனக்கு அலுப்பு தட்டுவதில்லை. நீங்களும் ஒவ்வொரு முறை புதிதாய் கேட்பது போல் உணர்வீர்கள். என் காதல் கதையை நீங்கள் முடிக்க நினைத்தாலும் இதில் நீங்கள் தொலைந்து போவீர்கள். சிறு பயத்தை மனதில் வைத்துக் கொண்டு என் காதல் கதையை கேளுங்கள்...
என் மூன்று வருட தவத்தை இன்று தான் அவளிடம் சொன்னேன். அவள் பெயர் அமுதா. எனக்கென்று பிறந்த தேவதை. எனக்காவே வடிவமைத்து பிரம்மன் செதுக்கி பூமியில் பிறக்க வைத்த தேவதை. அவள் மீது யார் ஆசை வைத்தாலும் தெய்வ குத்தமாகிவிடும். எனக்காக அவளை கடவுள் அவளை படைத்த போது, மற்றவர்கள் அவளை சகோதரியாக தான் பார்க்க வேண்டும். என் கோபத்தை விட, கடவுளின் கோபத்திற்கு நிச்சயம் எல்லோரும் பயப்படுவீர்கள். அதனால், என் அமுதாவை நீங்கள் சகோதரியாக பாருங்கள். இப்படி, என் கல்லூரியில் படிப்பவர்களை மிரட்டி இருக்கிறேன். நான் நல்லவன் என்று காட்டிக் கொள்ள நண்பர்களிடம் கெஞ்சியிருக்கிறேன். ஆனால், அவளிடம் மட்டும் பேச ஒரு வார்த்தை கூட வரவில்லை. இன்று தான் என் மௌனத்தை கலைத்தேன். என் அமுதாவை இல்லை... தேவதையை அழைத்து தனியாக பேசினேன்.
" மூனு வருஷமா நா உன்ன லவ் பண்ணுறேன். அது உன்னக்கே நல்லா தெரியும். நம்ம படிப்பு கெட்டு போக கூடாது தான் நா இதுவரைக்கும் சொல்லல்ல.. ஐ லவ் யூ அமுதா..."
அமுதா எதுவும் பேசாமல் என்னையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்.
" என்ன அமுதா... நா சொன்னதுக்கு பதிலே சொல்லல்ல..."
"கொஞ்சம் டைம் கொடு... நா அப்புறம் பதில் சொல்லுறேன்.."
" எப்போ...எவ்வளவு நாள் ?"
மூன்று வருடங்களாக சொல்ல காத்திருந்த என் இதயத்திற்கு, என் காதலை சொன்ன பிறகு காத்திருக்க முடியவில்லை. அவளிடம் இருந்த பதில் வர போகும் நாட்களை என்ன வேண்டுமா என்று மனம் பதறியது.
" ரொம்ப டைம் எடுத்துக்க மாட்டேன். இன்னைக்குள்ள சொல்லுறேன்..."
"உனக்கு போன் பண்ணட்டா..."
" இல்ல வேண்டாம். நா எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்புறேன்..."
இவ்வளவு பெரிய விஷயத்த எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்புறேன் சொல்லுறா... என்ன பண்ணுறது..
" காதல் வந்துவிட்டால்
Missed Call கொடுத்து
காதலை தொலைப்பவர்கள் – பெண்கள் !
Out-going Call செய்து
காதலை தக்கவைத்து கொள்பவர்கள் – ஆண்கள் !!"
புது கவிதை மனதில் எழுதிக் கொண்டேன். என் காதல் உறுதியாகும் வரை இது போன்ற கவிதையில் என் காதலை சிதைத்துவிட விரும்பவில்லை.
" என் நம்பர் உனக்கு தெரியுமா..."
" உன் செல்போனுக்கு இல்ல... தமிழ் மீயூசிக் ச்சேனலுக்கு ஏதாவது ஒண்ணுக்கு அனுப்புவேன்.."
" என்ன ச்சேனல் சொல்லு...."
" அது தான் சஸ்பென்ஸ்... என் பதில் ஏதாவது ஒரு தமிழ் ச்சேனல்ல வரும்... பாரு !"
இன்றே என் காதல் தேர்வுக்கு முடிவு தெரிய போவதை நினைத்து சந்தோஷப்படுவதா ? எந்த ச்சேனலில் பதில் வரும் என்று தெரியாமல் விழிப்பதா ? என்று ஒன்றும் புரியவில்லை. தன் காதலுக்கு முடிவு சொல்ல... இப்படி ஒரு உத்தியை கொண்டுவந்தது என் அமுதாவாக தான் இருக்கும்.
ஒவ்வொரு ச்சேனல் கீழில் யார் யாரோ அனுப்பிய தகவல் வந்துக் கொண்டு இருக்கிறது. ஆனால், என் அமுதா அனுப்பியதை இவர்கள் ஒளிப்பரப்ப நேரமாகுமா... வேறு ஏதாவது தமிழ் ச்சேனலாக இருக்குமா என்று இன்னொரு சந்தேகம். ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒவ்வொரு ச்சேனலை மாற்றிக் கொண்டு வருகிறேன். என் அமுதா அனுப்பியது போல் எந்த பதிலும் வந்ததாக தெரியவில்லை.
ஒவ்வொரு நிமிடமும் டைம் பாம் நேரம் கடப்பது போல் இருந்தது.
ஒரு ச்சேனலில் தொலைப்பேசி மணி ஒலித்தது. என் கவனம் முழுக்க ச்சேனல் கீழ் வரும் பதிலை எதிர்பார்த்து இருந்தது.
அந்த ச்சேனல் தொகுப்பாளர் பிரியா போனை எடுத்து பேசினாள்...
(மீண்டும் முதலில் இருந்து படிக்கவும்......! )
****
பின்குறிப்பு : இப்போ தலைப்பின் அர்த்தம் தெரிஞ்சிருக்குமே... :)
நன்றி : தமிழோவியம்.காம்
" நா திண்டிவணத்துல இருந்து ஷோபா பேசுறேன்"
"சொல்லுங்க ஷோபா... எப்படி இருக்கீங்க..?"
"நா நல்ல இருக்கேன். நீங்க எப்படி இருக்கீங்க...?"
"யம்மாடி...ஆத்தாடி. உன்ன என்னக்கு தரியாடி...!!"
" கண்ணதாசன் காரைக்குடி பேர சொல்லி தூத்திக்குடி..."
" நீங்கள் பார்த்துக் கொண்டு இருப்பது........"
" ச்சே..." - கோபத்துடன் என் கையில் இருந்த ரிமோட்டை தூக்கி வீசினேன்.
இசையருவி, சன் மீயூசிக், ஜெயா மீயூசிக், ராஜ் மீயூசிக் என்று தமிழில் இருக்கும் எல்லா இசை சேனல்களை போட்டு பார்த்துவிட்டேன். நான் எதிர்பார்க்கும் அந்த விஷயம் மட்டும் இன்னும் வரவில்லை. மூன்று ஆண்டுகளாக என் மனதில் அலைமோதிய ஆசை. என் கல்லூரி படிப்பு தொடங்கி இன்று வரை ஒவ்வொரு நொடியும் நான் அனு அனுவாய் செத்ததற்கு பலன். என் வாழ்க்கையில் வரும் சந்தோஷம் எல்லாம் தமிழ் இசை சேனல்களில் எதோ ஒன்றில் தான் இருக்கிறது.
பல காதல் கதைகளில் இதுவும் ஒன்று என்று என் காதலை நினைக்க வேண்டாம். என் காதல் வித்தியாசமானது. முடிவில்லாதது. என் காதலை கதையை பற்றி எத்தனை முறை கூறினாலும், எனக்கு அலுப்பு தட்டுவதில்லை. நீங்களும் ஒவ்வொரு முறை புதிதாய் கேட்பது போல் உணர்வீர்கள். என் காதல் கதையை நீங்கள் முடிக்க நினைத்தாலும் இதில் நீங்கள் தொலைந்து போவீர்கள். சிறு பயத்தை மனதில் வைத்துக் கொண்டு என் காதல் கதையை கேளுங்கள்...
என் மூன்று வருட தவத்தை இன்று தான் அவளிடம் சொன்னேன். அவள் பெயர் அமுதா. எனக்கென்று பிறந்த தேவதை. எனக்காவே வடிவமைத்து பிரம்மன் செதுக்கி பூமியில் பிறக்க வைத்த தேவதை. அவள் மீது யார் ஆசை வைத்தாலும் தெய்வ குத்தமாகிவிடும். எனக்காக அவளை கடவுள் அவளை படைத்த போது, மற்றவர்கள் அவளை சகோதரியாக தான் பார்க்க வேண்டும். என் கோபத்தை விட, கடவுளின் கோபத்திற்கு நிச்சயம் எல்லோரும் பயப்படுவீர்கள். அதனால், என் அமுதாவை நீங்கள் சகோதரியாக பாருங்கள். இப்படி, என் கல்லூரியில் படிப்பவர்களை மிரட்டி இருக்கிறேன். நான் நல்லவன் என்று காட்டிக் கொள்ள நண்பர்களிடம் கெஞ்சியிருக்கிறேன். ஆனால், அவளிடம் மட்டும் பேச ஒரு வார்த்தை கூட வரவில்லை. இன்று தான் என் மௌனத்தை கலைத்தேன். என் அமுதாவை இல்லை... தேவதையை அழைத்து தனியாக பேசினேன்.
" மூனு வருஷமா நா உன்ன லவ் பண்ணுறேன். அது உன்னக்கே நல்லா தெரியும். நம்ம படிப்பு கெட்டு போக கூடாது தான் நா இதுவரைக்கும் சொல்லல்ல.. ஐ லவ் யூ அமுதா..."
அமுதா எதுவும் பேசாமல் என்னையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்.
" என்ன அமுதா... நா சொன்னதுக்கு பதிலே சொல்லல்ல..."
"கொஞ்சம் டைம் கொடு... நா அப்புறம் பதில் சொல்லுறேன்.."
" எப்போ...எவ்வளவு நாள் ?"
மூன்று வருடங்களாக சொல்ல காத்திருந்த என் இதயத்திற்கு, என் காதலை சொன்ன பிறகு காத்திருக்க முடியவில்லை. அவளிடம் இருந்த பதில் வர போகும் நாட்களை என்ன வேண்டுமா என்று மனம் பதறியது.
" ரொம்ப டைம் எடுத்துக்க மாட்டேன். இன்னைக்குள்ள சொல்லுறேன்..."
"உனக்கு போன் பண்ணட்டா..."
" இல்ல வேண்டாம். நா எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்புறேன்..."
இவ்வளவு பெரிய விஷயத்த எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்புறேன் சொல்லுறா... என்ன பண்ணுறது..
" காதல் வந்துவிட்டால்
Missed Call கொடுத்து
காதலை தொலைப்பவர்கள் – பெண்கள் !
Out-going Call செய்து
காதலை தக்கவைத்து கொள்பவர்கள் – ஆண்கள் !!"
புது கவிதை மனதில் எழுதிக் கொண்டேன். என் காதல் உறுதியாகும் வரை இது போன்ற கவிதையில் என் காதலை சிதைத்துவிட விரும்பவில்லை.
" என் நம்பர் உனக்கு தெரியுமா..."
" உன் செல்போனுக்கு இல்ல... தமிழ் மீயூசிக் ச்சேனலுக்கு ஏதாவது ஒண்ணுக்கு அனுப்புவேன்.."
" என்ன ச்சேனல் சொல்லு...."
" அது தான் சஸ்பென்ஸ்... என் பதில் ஏதாவது ஒரு தமிழ் ச்சேனல்ல வரும்... பாரு !"
இன்றே என் காதல் தேர்வுக்கு முடிவு தெரிய போவதை நினைத்து சந்தோஷப்படுவதா ? எந்த ச்சேனலில் பதில் வரும் என்று தெரியாமல் விழிப்பதா ? என்று ஒன்றும் புரியவில்லை. தன் காதலுக்கு முடிவு சொல்ல... இப்படி ஒரு உத்தியை கொண்டுவந்தது என் அமுதாவாக தான் இருக்கும்.
ஒவ்வொரு ச்சேனல் கீழில் யார் யாரோ அனுப்பிய தகவல் வந்துக் கொண்டு இருக்கிறது. ஆனால், என் அமுதா அனுப்பியதை இவர்கள் ஒளிப்பரப்ப நேரமாகுமா... வேறு ஏதாவது தமிழ் ச்சேனலாக இருக்குமா என்று இன்னொரு சந்தேகம். ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒவ்வொரு ச்சேனலை மாற்றிக் கொண்டு வருகிறேன். என் அமுதா அனுப்பியது போல் எந்த பதிலும் வந்ததாக தெரியவில்லை.
ஒவ்வொரு நிமிடமும் டைம் பாம் நேரம் கடப்பது போல் இருந்தது.
ஒரு ச்சேனலில் தொலைப்பேசி மணி ஒலித்தது. என் கவனம் முழுக்க ச்சேனல் கீழ் வரும் பதிலை எதிர்பார்த்து இருந்தது.
அந்த ச்சேனல் தொகுப்பாளர் பிரியா போனை எடுத்து பேசினாள்...
(மீண்டும் முதலில் இருந்து படிக்கவும்......! )
****
பின்குறிப்பு : இப்போ தலைப்பின் அர்த்தம் தெரிஞ்சிருக்குமே... :)
நன்றி : தமிழோவியம்.காம்
Tuesday, February 3, 2009
கவுண்டமணி – செந்தில் நகைச்சுவை
செந்தில் இன்டர்வியூக்கு போறாரு. இன்டர்வியூ ப்பேனல்ல நம்ம கவுண்டமணி கேள்வி கேட்டா எப்படி இருக்கும்...
செந்தில் : உள்ள வரலம்மா...?
கவுண்டமணி : அதான் வந்துட்டல.... அப்புறம் என்ன கேள்வி...
செந்தில் : அண்ணே... நீங்களா அண்ணே...
கவுண்டமணி : யாருடா நீ..??
செந்தில் : என்ன தெரிய... நான் பேச்சிமுத்து பேரன் ..
கவுண்டமணி : ஞாபகம் வரல...
செந்தில் : நீங்க கூட என்ன அப்போ அப்போ எட்டி உதைபிங்க அண்ணே...
கவுண்டமணி : அட கொக்கா மக்கா நீயா... இங்கயும் வந்துடியா...
செந்தில் : இன்டர்வியூ எடுங்கண்ணே...
கவுண்டமணி : டேய்... கடையில துணி எடுங்க னுற மாதிரி கேக்குற... சரி உன் வயசுக்கு தகுந்த மாதிரி கேக்குறேன்.... ஆமா உன் வயசு என்ன...?
செந்தில் கை விரலை எண் ணிக் கொண்டு இருக்கிறான். அதன் பிறகு…
செந்தில் : ம்ம்.... 32 வயது ஆகுது அண்ணே...
கவுண்டமணி : (சற்று வித்தியாசமான பார்வையில் ) உன் ஹைட் என்ன...?
செந்தில் : இருங்க ஒரு நிமிஷம்...
கவுண்டமணி : டாய் நா தாரி பயலே... என்னடா பண்ணுற...
செந்தில் : இருங்க அண்ணே...
செந்தில் இன்ச் டேப் வைத்து தன் உயரத்தை அளக்கிறான் .
செந்தில் : 5 அடி 3 அங்குளம் அண்ணே..
கவுண்டமணி : சானி தலையா... திட்டி திட்டி உன் பெயரே மறந்து போச்சு...
செந்தில் மனதுக்குள் பாட்டு பாடி கொண்டு இருக்கிறான். அதன் பிறகு...
செந்தில் : என் பேரு செந்தில் அண்ணே...
கவுண்டமணி : டாய்... உன் பெயர சொல்றதுக்கு எவ்வளவு நேரம்மா... அப்படி மனசுக்குள்ள என்னடா பேசிகிட்ட...
செந்தில் : பாட்டு பாடி பார்தேன் அண்ணே..
கவுண்டமணி : கொயாலா... இன்டர்வியூவுக்கு வந்து பாடி பார்த்தியா... என்னடா பாட்டு...
செந்தில் : ஹெப்பி பர்த்து டே டூ யூ.... ஹெப்பி பர்த்து டே டூ யூ. ஹெப்பி பர்த்து டே டூ செந்தில்... ஹெப்பி பர்த்து டே டூ யூ... பாடுனேன்...
கவுண்டமணி : டேய்... எனக்கு வேலைய போனாலும் பரவயில்ல... உன்ன மிதிக்காம விட மாட்டேன்...
( பின்குறிப்பு : ஆங்கில நகைச்சுவையை தழுவி கொஞ்சம் என் கற்பனையும் சேர்த்து எழுதியிருக்கிறேன். இது ஒரு நகைச்சுவையா என்று உங்களுக்கு தோன்றலாம். 'குண்டக்க - மண்டக்க' படித்த ஒரு அன்பு வாசகர் “கவுண்டமணி – செந்தில்' வைத்து ஒரு காமெடி எழுதுங்கனு “ கேட்டுக் கொண்டார். அதன் முயற்சியே இந்த நகைச்சுவை. வடிவேலுவை வைத்து சோலோவாக கூட காமெடி பண்ணலாம். 'கவுண்டமணி - செந்தில்' வைத்து காமெடி பண்ண கொஞ்சம் கஷ்டம் என்பதை இந்த நகைச்சுவை எழுத தொடங்கும் போது புரிந்துக் கொண்டேன்.
நான் எழுதியதை நானே நிராகரித்தால் எப்படி....? அதான் பதிவில் ஏற்றிவிட்டேன். )
செந்தில் : உள்ள வரலம்மா...?
கவுண்டமணி : அதான் வந்துட்டல.... அப்புறம் என்ன கேள்வி...
செந்தில் : அண்ணே... நீங்களா அண்ணே...
கவுண்டமணி : யாருடா நீ..??
செந்தில் : என்ன தெரிய... நான் பேச்சிமுத்து பேரன் ..
கவுண்டமணி : ஞாபகம் வரல...
செந்தில் : நீங்க கூட என்ன அப்போ அப்போ எட்டி உதைபிங்க அண்ணே...
கவுண்டமணி : அட கொக்கா மக்கா நீயா... இங்கயும் வந்துடியா...
செந்தில் : இன்டர்வியூ எடுங்கண்ணே...
கவுண்டமணி : டேய்... கடையில துணி எடுங்க னுற மாதிரி கேக்குற... சரி உன் வயசுக்கு தகுந்த மாதிரி கேக்குறேன்.... ஆமா உன் வயசு என்ன...?
செந்தில் கை விரலை எண் ணிக் கொண்டு இருக்கிறான். அதன் பிறகு…
செந்தில் : ம்ம்.... 32 வயது ஆகுது அண்ணே...
கவுண்டமணி : (சற்று வித்தியாசமான பார்வையில் ) உன் ஹைட் என்ன...?
செந்தில் : இருங்க ஒரு நிமிஷம்...
கவுண்டமணி : டாய் நா தாரி பயலே... என்னடா பண்ணுற...
செந்தில் : இருங்க அண்ணே...
செந்தில் இன்ச் டேப் வைத்து தன் உயரத்தை அளக்கிறான் .
செந்தில் : 5 அடி 3 அங்குளம் அண்ணே..
கவுண்டமணி : சானி தலையா... திட்டி திட்டி உன் பெயரே மறந்து போச்சு...
செந்தில் மனதுக்குள் பாட்டு பாடி கொண்டு இருக்கிறான். அதன் பிறகு...
செந்தில் : என் பேரு செந்தில் அண்ணே...
கவுண்டமணி : டாய்... உன் பெயர சொல்றதுக்கு எவ்வளவு நேரம்மா... அப்படி மனசுக்குள்ள என்னடா பேசிகிட்ட...
செந்தில் : பாட்டு பாடி பார்தேன் அண்ணே..
கவுண்டமணி : கொயாலா... இன்டர்வியூவுக்கு வந்து பாடி பார்த்தியா... என்னடா பாட்டு...
செந்தில் : ஹெப்பி பர்த்து டே டூ யூ.... ஹெப்பி பர்த்து டே டூ யூ. ஹெப்பி பர்த்து டே டூ செந்தில்... ஹெப்பி பர்த்து டே டூ யூ... பாடுனேன்...
கவுண்டமணி : டேய்... எனக்கு வேலைய போனாலும் பரவயில்ல... உன்ன மிதிக்காம விட மாட்டேன்...
( பின்குறிப்பு : ஆங்கில நகைச்சுவையை தழுவி கொஞ்சம் என் கற்பனையும் சேர்த்து எழுதியிருக்கிறேன். இது ஒரு நகைச்சுவையா என்று உங்களுக்கு தோன்றலாம். 'குண்டக்க - மண்டக்க' படித்த ஒரு அன்பு வாசகர் “கவுண்டமணி – செந்தில்' வைத்து ஒரு காமெடி எழுதுங்கனு “ கேட்டுக் கொண்டார். அதன் முயற்சியே இந்த நகைச்சுவை. வடிவேலுவை வைத்து சோலோவாக கூட காமெடி பண்ணலாம். 'கவுண்டமணி - செந்தில்' வைத்து காமெடி பண்ண கொஞ்சம் கஷ்டம் என்பதை இந்த நகைச்சுவை எழுத தொடங்கும் போது புரிந்துக் கொண்டேன்.
நான் எழுதியதை நானே நிராகரித்தால் எப்படி....? அதான் பதிவில் ஏற்றிவிட்டேன். )
Monday, February 2, 2009
வாய்தா வாங்கும் வழக்குகள்
நம் நாட்டில் விசாரனை முடிந்து எல்லா வழக்குகளுக்கும் தீர்ப்பு வருவதற்கு முன்னூறு ஆண்டுகள் ஆகும். தீர்ப்புகள் தள்ளிச் செல்லவே நீதி மன்றங்கள் மீது நம்பிக்கை இழக்கிறோம். நீதி மன்றங்கள் சரியாக இயங்கினால் தான் எந்த நாட்டையும் முன்னேற்ற முடியும். அதை சரியாக வழி நடத்த தெரியாமல் தான் நாம் தடுமாறிக் கொண்டு இருக்கிறோம்.
ஆரபு நாட்டில் திருடுபவர்களுக்கு தூக்கு தண்டனையாம். ஒருவன் இயலாமை காரணமாக திருடும் போது காவல் துறையிடம் பிடிப்பட்டு விடுகிறான். அவனை தனியாக தண்டித்தால் யாருக்கும் தெரியாது என்று மக்கள் மத்தியில் தூக்கிலிட்டு கொன்றார்கள். அந்த திருடனின் மரணத்தை மக்கள் கூட்டமாக வந்து பார்த்துக் கொண்டு இருந்தனர். அப்பொது அந்த கூட்டத்தில் இருக்கும் ஒருவன் தன் பணம் பரிப்போனதாக அலருகிறான். எந்த கடுமையான தண்டனை வைத்தாலும் தவறு செய்பவர்கள் தவறு செய்துக் கொண்டே தான் இருப்பார்கள்.
நம் நாட்டில் தீர்ப்புகள் தாமதமாய் வருவதால் நல்லவர்களை கூட தீய வழி செல்ல வழி வகுக்கிறார்கள். 1996ல் ஒரு மானைக் கொன்ற வழக்குகாக ஒரு நடிகனுக்கு 2006ல் எழு வருடம் தண்டனை வழங்கப் பட்டது. அந்த நடிகர் மானைக் கொள்ளாமல் இருந்திருந்தால் இடைப்பட்ட காலத்தில் அந்த மானே வயதாகி இறந்திருக்கும்.
1983 ஆம் ஆண்டு ஒருவன் ஒரு குடும்பத்தையே வெட்டிக் கொலை செய்து இருக்கிறான். அவனுக்கு தூக்கு தண்டனை தீர்ப்பு வழங்கியும் உயர் நீதி மன்றம், உச்ச நீதி மன்றம், ஜனாதிபதி கருணை மனு என்று இருபது வருடம் கடந்து 2003ல் தான் அவனுக்கு தூக்கு தண்டனை நிறைவெற்றப் பட்டது. அவனை தூக்கில் இடும் போது அவனுக்கு வயது ஐம்பத்தியெட்டு. இன்னும் சில நாள் அவனே வயதாகி இறந்திருப்பான்.
உடல் சரியில்லை என்று மருத்துவ மனையில் சேர்பவனும், நீதிக்காக நீதி மன்றத்தில் வழக்குப் போட்டவனும் நிம்மதியாக இருப்பதில்லை. காரணம் ஒரு புறம் பணம் செலவாய் செல்லும், மறுபுறம் அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிய வேண்டும். மருத்துவமனைக்கும், நீதி மன்றத்திற்கும் செல்லாதவனே நிம்மதியாக வாழ்கிறான்.
இன்றைய இளைஞர்கள் (என்னையும் உட்பட) வழக்கறிஞர் தொழிலை பெரிதாக நினைப்பதில்லை. எல்லோரும் மருத்துவம், பொறியியல் பற்றியே சிந்திக்கிறார்கள். மகாத்மா காந்தி, டாக்டர் அம்பேத்கர், வா.உ.சிதம்பதரார் பிள்ளை போன்றவர்கள் வழக்கறிஞர் தொழிலில் இருந்து தான் வந்தார்கள். ஆனால், இன்று பெரும் பாலும் அந்த படிப்பை விரும்பி படிப்பதில்லை. மருத்துவம், பொறியியல் கிடைக்காதவனே வழக்கறிஞர் படிப்பை படிக்கிறான். வேறு வழியில்லை எதாவது படித்தாக வேண்டும் என்று வழக்கறிஞர் படிப்பாகிவிட்டது.
சரி வாய்தா வாங்கும் வழக்குகளை பற்றியும், மாணவர்கள் வழக்கறிஞர் விரும்பி படிக்கவில்லை என்பதையும் செய்திதாள்கள், தொலைக்காட்சிகளில் பார்க்கிறோம். இதை எப்படி சரி செய்வது....???
நம் நாட்டில் காவல்துறை மட்டுமே இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் இயங்குகிறது. நீதி மன்றங்கள் அல்ல. கொலை, திருட்டு, மற்றவரை ஏமாற்றுவரு இப்படி இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்தில் எந்த தவறு வேண்டுமானாலும் நடக்காலம் என்பதற்காக காவல்துறை ஒவ்வொரு மணி நேரம் பணியாற்றுகிறார்கள். ஆனால் தவறு செய்தவனுக்கு விசாரித்து தீர்ப்பு வழங்குவதற்கு நீதி மன்றங்களுக்கு காலை 10 மணி முதல் மாலை 6 வரை. ( பிரமாண பண்டிகை நாளில் 11.30 மணிக்கு நீதி மன்றம் தொடங்கும்).
மக்களுக்கு தேவையான நேரத்தில் நீதி கிடைக்க வேண்டும். அப்பொது தான் தீர்ப்பை மற்றவர்களுக்கும் மதிப்பார்கள். காலம் கடந்து கடவுளே தீர்ப்பு வழங்கினாலும் அந்த கடவுளை கூட தூக்கி எறியும் காலமட் இது. அதனால் நீதி மன்றங்கள் இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் இயங்க வேண்டும். இன்னும் தெளிவாய் சொல்ல போனால் 24 X 7 மணி நேரம் நீதி மன்றங்கள் மக்கள் வழக்குகளை விசாரிக்க வேண்டும்.
ஏன் சாத்தியமில்லை....? இரவு நேரத்தில் தாய் பசு இறந்த தன் கன்றுக்காக மனுநீதி சோழனிடம் செல்லவில்லை. மனுநீதி சோழன் இரவு நேரம் என்று வழக்குக்கு வாய்தாவா கொடுத்தார் ? அந்த வழக்கில் விசாரித்து தவறு செய்தவன் மகனென்று பார்க்காமல் தேரில் ஏற்றி கொல்லவில்லை. அந்த காலத்தில் இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் நீதி மன்றங்கள் நடந்தன. நீதிபதிகளாக அரசர்கள் இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் தீர்ப்பு வழங்கினார்கள். காலம் கடக்க வெள்ளையன் வந்து நம்மை ஆட்சி செய்ய நீதி மன்றத்திற்கு நேரமும், சனி, ஞாயிறு விடுமுறை என்று விதித்து விட்டான். அதையும் நாம் மறக்காமல் தொடர்கின்றோம்.
இன்று பல தனியார் நிறுவனமும் அதிகம் லாபம் காண்பது இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் உழைப்பு தான். ஒரு நாளை மூன்று எட்டு மணி நேரங்களாக பிரித்து, ஒவ்வொரு எட்டு மணி நேரமும் ஒவ்வொரு ஊழியர்கள் உழைக்கிறார்கள். இதை ஆங்கிலத்தில் Shift basis work என்பார்கள். நம் நீதி மன்றங்களும் அப்படி இயங்க வேண்டும்.
நீதி மன்றத்தில் இருபத்தி நான்கு நேரம் வழக்குகள் விசாரித்தால் எல்லா வழக்குகளும் தீர்ப்பு கிடைக்கும். அப்படி என்றால் இப்பொது இருக்கும் நீதிபதிகளை மூன்று மடங்காக உயர்த்த வேண்டும். அவர்களுக்கு எற்றார் போல் ஒரு நாளைக்கு எந்த எட்டு மணி நேரம் வேண்டுமானாலும் தேர்ந்தெடுத்து வேலை செய்யலாம்.
வழக்கறிஞர்கள் எண்ணிக்கை உயர்த்த மாணவர்கள் மத்தியில் வழக்கறிஞர் தொழிலை பற்றி உயர்வான எண்ணத்தை பெருக்க வேண்டும். மருத்துவம் போல் வழக்கறிஞர் தொழில் சேவை என்று உணர்த்த வேண்டும்.
நம் நாட்டில் சிறைசாலையில் இருக்கும் கைதிகளில் இருபது சதவீதம் மட்டுமே தீர்ப்பு வழங்கப் பட்டவர்கள். மீதி எண்பது சதவீத கைதிகள் தீர்ப்புகளுக்காக நீதி மன்றங்களுக்கு அலைத்தும் செல்வதுமாய் இருக்கிறார்கள். இந்திய சிறைசாலையில் சுமராக எண்பது லட்சம் பேர் இருக்கிறார்கள். ஒருவருக்கு ஒரு நாளுக்கு நீதி மன்றத்திற்கு அலைத்து செல்லும் செலவு பத்து ரூபாய் என்று வைத்துக் கொண்டால் எண்பது லட்சத்திற்கு எட்டு கோடி செலவாகிறது. வருடத்துக்கு ஒரு கைதியை சுமராக இருபது முறை நீதி மன்றத்திற்கு அலைத்து செல்கிறார்கள் என்று வைத்துக் கொண்டால் கூட எண்பது லட்ச கைதிகளுக்கு 160 கோடி செலவாகிறது. கைதிகளுக்காக தேவை இல்லாமல் இத்தனை கோடி செலவு செய்கிறார்கள். தீர்ப்புகள் தள்ளிப் போடுவதால் அரசாங்கத்திற்கு இத்தனை கோடி செலவாகிறது. குறைவான காலத்தில் வழக்கை விசாரித்து தீர்ப்பு வழங்கினால் மக்களுக்கும், அரசாங்கத்திற்கும் செலவுகள் குறையும்.
( தாய் மண் (இலக்கிய மாத இதழ்) : மார்ச், 2007 )
ஆரபு நாட்டில் திருடுபவர்களுக்கு தூக்கு தண்டனையாம். ஒருவன் இயலாமை காரணமாக திருடும் போது காவல் துறையிடம் பிடிப்பட்டு விடுகிறான். அவனை தனியாக தண்டித்தால் யாருக்கும் தெரியாது என்று மக்கள் மத்தியில் தூக்கிலிட்டு கொன்றார்கள். அந்த திருடனின் மரணத்தை மக்கள் கூட்டமாக வந்து பார்த்துக் கொண்டு இருந்தனர். அப்பொது அந்த கூட்டத்தில் இருக்கும் ஒருவன் தன் பணம் பரிப்போனதாக அலருகிறான். எந்த கடுமையான தண்டனை வைத்தாலும் தவறு செய்பவர்கள் தவறு செய்துக் கொண்டே தான் இருப்பார்கள்.
நம் நாட்டில் தீர்ப்புகள் தாமதமாய் வருவதால் நல்லவர்களை கூட தீய வழி செல்ல வழி வகுக்கிறார்கள். 1996ல் ஒரு மானைக் கொன்ற வழக்குகாக ஒரு நடிகனுக்கு 2006ல் எழு வருடம் தண்டனை வழங்கப் பட்டது. அந்த நடிகர் மானைக் கொள்ளாமல் இருந்திருந்தால் இடைப்பட்ட காலத்தில் அந்த மானே வயதாகி இறந்திருக்கும்.
1983 ஆம் ஆண்டு ஒருவன் ஒரு குடும்பத்தையே வெட்டிக் கொலை செய்து இருக்கிறான். அவனுக்கு தூக்கு தண்டனை தீர்ப்பு வழங்கியும் உயர் நீதி மன்றம், உச்ச நீதி மன்றம், ஜனாதிபதி கருணை மனு என்று இருபது வருடம் கடந்து 2003ல் தான் அவனுக்கு தூக்கு தண்டனை நிறைவெற்றப் பட்டது. அவனை தூக்கில் இடும் போது அவனுக்கு வயது ஐம்பத்தியெட்டு. இன்னும் சில நாள் அவனே வயதாகி இறந்திருப்பான்.
உடல் சரியில்லை என்று மருத்துவ மனையில் சேர்பவனும், நீதிக்காக நீதி மன்றத்தில் வழக்குப் போட்டவனும் நிம்மதியாக இருப்பதில்லை. காரணம் ஒரு புறம் பணம் செலவாய் செல்லும், மறுபுறம் அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிய வேண்டும். மருத்துவமனைக்கும், நீதி மன்றத்திற்கும் செல்லாதவனே நிம்மதியாக வாழ்கிறான்.
இன்றைய இளைஞர்கள் (என்னையும் உட்பட) வழக்கறிஞர் தொழிலை பெரிதாக நினைப்பதில்லை. எல்லோரும் மருத்துவம், பொறியியல் பற்றியே சிந்திக்கிறார்கள். மகாத்மா காந்தி, டாக்டர் அம்பேத்கர், வா.உ.சிதம்பதரார் பிள்ளை போன்றவர்கள் வழக்கறிஞர் தொழிலில் இருந்து தான் வந்தார்கள். ஆனால், இன்று பெரும் பாலும் அந்த படிப்பை விரும்பி படிப்பதில்லை. மருத்துவம், பொறியியல் கிடைக்காதவனே வழக்கறிஞர் படிப்பை படிக்கிறான். வேறு வழியில்லை எதாவது படித்தாக வேண்டும் என்று வழக்கறிஞர் படிப்பாகிவிட்டது.
சரி வாய்தா வாங்கும் வழக்குகளை பற்றியும், மாணவர்கள் வழக்கறிஞர் விரும்பி படிக்கவில்லை என்பதையும் செய்திதாள்கள், தொலைக்காட்சிகளில் பார்க்கிறோம். இதை எப்படி சரி செய்வது....???
நம் நாட்டில் காவல்துறை மட்டுமே இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் இயங்குகிறது. நீதி மன்றங்கள் அல்ல. கொலை, திருட்டு, மற்றவரை ஏமாற்றுவரு இப்படி இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்தில் எந்த தவறு வேண்டுமானாலும் நடக்காலம் என்பதற்காக காவல்துறை ஒவ்வொரு மணி நேரம் பணியாற்றுகிறார்கள். ஆனால் தவறு செய்தவனுக்கு விசாரித்து தீர்ப்பு வழங்குவதற்கு நீதி மன்றங்களுக்கு காலை 10 மணி முதல் மாலை 6 வரை. ( பிரமாண பண்டிகை நாளில் 11.30 மணிக்கு நீதி மன்றம் தொடங்கும்).
மக்களுக்கு தேவையான நேரத்தில் நீதி கிடைக்க வேண்டும். அப்பொது தான் தீர்ப்பை மற்றவர்களுக்கும் மதிப்பார்கள். காலம் கடந்து கடவுளே தீர்ப்பு வழங்கினாலும் அந்த கடவுளை கூட தூக்கி எறியும் காலமட் இது. அதனால் நீதி மன்றங்கள் இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் இயங்க வேண்டும். இன்னும் தெளிவாய் சொல்ல போனால் 24 X 7 மணி நேரம் நீதி மன்றங்கள் மக்கள் வழக்குகளை விசாரிக்க வேண்டும்.
ஏன் சாத்தியமில்லை....? இரவு நேரத்தில் தாய் பசு இறந்த தன் கன்றுக்காக மனுநீதி சோழனிடம் செல்லவில்லை. மனுநீதி சோழன் இரவு நேரம் என்று வழக்குக்கு வாய்தாவா கொடுத்தார் ? அந்த வழக்கில் விசாரித்து தவறு செய்தவன் மகனென்று பார்க்காமல் தேரில் ஏற்றி கொல்லவில்லை. அந்த காலத்தில் இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் நீதி மன்றங்கள் நடந்தன. நீதிபதிகளாக அரசர்கள் இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் தீர்ப்பு வழங்கினார்கள். காலம் கடக்க வெள்ளையன் வந்து நம்மை ஆட்சி செய்ய நீதி மன்றத்திற்கு நேரமும், சனி, ஞாயிறு விடுமுறை என்று விதித்து விட்டான். அதையும் நாம் மறக்காமல் தொடர்கின்றோம்.
இன்று பல தனியார் நிறுவனமும் அதிகம் லாபம் காண்பது இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் உழைப்பு தான். ஒரு நாளை மூன்று எட்டு மணி நேரங்களாக பிரித்து, ஒவ்வொரு எட்டு மணி நேரமும் ஒவ்வொரு ஊழியர்கள் உழைக்கிறார்கள். இதை ஆங்கிலத்தில் Shift basis work என்பார்கள். நம் நீதி மன்றங்களும் அப்படி இயங்க வேண்டும்.
நீதி மன்றத்தில் இருபத்தி நான்கு நேரம் வழக்குகள் விசாரித்தால் எல்லா வழக்குகளும் தீர்ப்பு கிடைக்கும். அப்படி என்றால் இப்பொது இருக்கும் நீதிபதிகளை மூன்று மடங்காக உயர்த்த வேண்டும். அவர்களுக்கு எற்றார் போல் ஒரு நாளைக்கு எந்த எட்டு மணி நேரம் வேண்டுமானாலும் தேர்ந்தெடுத்து வேலை செய்யலாம்.
வழக்கறிஞர்கள் எண்ணிக்கை உயர்த்த மாணவர்கள் மத்தியில் வழக்கறிஞர் தொழிலை பற்றி உயர்வான எண்ணத்தை பெருக்க வேண்டும். மருத்துவம் போல் வழக்கறிஞர் தொழில் சேவை என்று உணர்த்த வேண்டும்.
நம் நாட்டில் சிறைசாலையில் இருக்கும் கைதிகளில் இருபது சதவீதம் மட்டுமே தீர்ப்பு வழங்கப் பட்டவர்கள். மீதி எண்பது சதவீத கைதிகள் தீர்ப்புகளுக்காக நீதி மன்றங்களுக்கு அலைத்தும் செல்வதுமாய் இருக்கிறார்கள். இந்திய சிறைசாலையில் சுமராக எண்பது லட்சம் பேர் இருக்கிறார்கள். ஒருவருக்கு ஒரு நாளுக்கு நீதி மன்றத்திற்கு அலைத்து செல்லும் செலவு பத்து ரூபாய் என்று வைத்துக் கொண்டால் எண்பது லட்சத்திற்கு எட்டு கோடி செலவாகிறது. வருடத்துக்கு ஒரு கைதியை சுமராக இருபது முறை நீதி மன்றத்திற்கு அலைத்து செல்கிறார்கள் என்று வைத்துக் கொண்டால் கூட எண்பது லட்ச கைதிகளுக்கு 160 கோடி செலவாகிறது. கைதிகளுக்காக தேவை இல்லாமல் இத்தனை கோடி செலவு செய்கிறார்கள். தீர்ப்புகள் தள்ளிப் போடுவதால் அரசாங்கத்திற்கு இத்தனை கோடி செலவாகிறது. குறைவான காலத்தில் வழக்கை விசாரித்து தீர்ப்பு வழங்கினால் மக்களுக்கும், அரசாங்கத்திற்கும் செலவுகள் குறையும்.
( தாய் மண் (இலக்கிய மாத இதழ்) : மார்ச், 2007 )
Subscribe to:
Posts (Atom)
LinkWithin
