தேதி : 28.1.12
பேரன்பின் நல்வீர் !
வணக்கம். தமிழினியன் வெளியிட்ட பொங்கல் மலரில் யோசனை மட்டுமல்ல, அறிவுக் கூர்மையான எண்ணங்களை கூறியதை அறிந்து மகிழ்ந்தேன். ”புத்தகங்கள் கொண்டாடப்பட வேண்டியவை” என்ற தலைப்பில் எழுதியவைப் பாராட்டிற்குறியது. சீர்காழி வட்ட நூலகத்தின் வாசகர் வட்டத்தலைவர் என்ற முறையில் தாங்கள் கூறிய கருத்துகளையே யான் வலியுறுத்திப் பேசுவேன்.
தொலைக்காட்சி ஊடகங்களால் புத்தகங்களைப் படிப்போர் குறைந்து வருகின்றனர். நல்ல எழுத்தாளர் படைப்புகளை வரவேற்று வணங்கிப் படிக்க வேண்டும். “உற்றார், உறவினர்கள் கொடுக்காத நம்பிக்கை ஒரு சுயமுன்னேற்றத்திற்கும் நல்வழிக்கும் புத்தகமே அளிக்கும் என்பதும் கடவுள் தீர்த்து வைக்க முடியாதத் தீர்வுகளுக்குப் புத்தகங்கள் தீரு உண்டு என்பது உண்மையின் வெளிப்பாடு. வாழ்த்துக்கள் !!
நன்றி,
அன்புடன்,
ஜெ.சண்முகம்
தென்பாதி – 609111
சீர்காழி.
**
தேதி : 24.1.12
மதிப்பிற்குரிய கவிஞர் மற்றும் பதிப்பாளர் குகன் அவர்களுக்கு,
என் புத்தகம் ஒன்றினை அனுப்பி உங்களது கருத்துக்களை கேட்டு இருந்தேன். எவ்வித தயக்கமின்றி உண்மையான விமர்சனத்தை என் கவிதைக்கும், எனக்கும் தந்தீர்கள். அதற்காக ஓர் மிகப் பெரிய நன்றி ! நன்றி !!
அதன் பின்னர், கைப்பேசியில் உரையாடும் போது ஓர் எழுத்தாளன் எவ்வளவு தெளிவாக இருக்க வேண்டும். எவ்வாறு எழுத வேண்டும், எந்த புத்தகங்களை படிக்க வேண்டுமென கூறினீர்கள். அது மட்டுமின்றி, எனக்காக தனிப்பட்ட குறிப்புகளை தந்தீர்கள். ஒரு நல்ல கவிஞனாய், பதிப்பாளனாய் உங்களைப் போன்று ஒரு சிறந்த மனிதரை பார்ப்பது மிகவும் அரிது. எனினும், நீங்கள் கூறிய அறிவுரைகள், சில அனுபவங்கள் உங்களின் உண்மையான மனதை மிகவும் அழகாக வெளிகாட்டுகிறது.
இதுமட்டுமின்றி, எனது கவிதையில் ஒரு கவிதை மட்டும் பெண்ணை குறிப்பிடுவதாக கூறினீர்கள். அது என் தவறல்ல பதிப்பதித்தாரின் தவறு, ஒரேயொரு எழுத்து மட்டும் மாறிவிட்டது.
உங்களிடம் உங்களது பதிப்பக புத்தகம் இரண்டை கேட்டேன். கூடிய விரையில் M.O. அனுப்பி பெற்றுக் கொள்கிறேன்.
”நமது நட்பு எப்போதும் தொடரட்டும்
வாழையடி வாழையாய்”
தோழமையுடன்,
”தாய்” சுரேஷ்
கடத்தூர்.
****
எனக்கு வந்த இரண்டு வாசகர் கடிதங்களை இங்கு குறிப்பிட்டதற்கு இரண்டு காரணம் உள்ளது. கடைசி காரணம் சுய விளம்பரம். முதல் காரணம், மின்னஞ்சல், செல்பேசி வளர்ந்துவிட்ட விஞ்ஞான யுகத்தில் இன்னும் கடிதம் எழுதும் கலாச்சாரம் வாழ்ந்துக் கொண்டு இருக்கிறது என்பது தான்.
அதுவும்”தாய்” சுரேஷ்யின் கடிதம் சொல்லியாக வேண்டும். என் விமர்சன பதிவுக்கு பிறகு தொலைப்பேசியில் தொடர்புக் கொண்டு நன்றி தெரிவித்தார். அதன் பிறகு மூன்று முறை போனில் பேசியிருப்போம்.
ஏற்கனவே நன்றி சொல்லிய பிறகு எதற்கு கடிதத்தில் இன்னொரு நன்றி என்று கேட்ட போது, " நான் உங்களிடம் பேசிய எல்லா வார்த்தைகளும் உங்களுக்கு நினைவில் இருக்க போவதில்லை. ஆனால்,பல வருடம் கழித்து கடிதத்தை நீங்கள் பாதுகாத்து படித்தாலும் நான் உங்களிடம் புதிதாக பேசியது போல் இருக்கும்" என்றார்.
பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர் தான் வாசகர் கடிதம் எழுத தொடங்கி எழுத்தாளனாக மாறியதை ஒரு முறை குறிப்பிட்டு இருந்தார். எழுத்துபவர்களுக்கு பயிற்சி அளிக்கும் படியாக இருந்த வாசகர் கடிதம் நாற்பது வயது தாண்டியவர்கள் மட்டுமே பயன்ப்படுத்தி வருகிறார்கள். வலைப்பதிவுகளில் மட்டுமே "எதிர்வினை", ”பின்னூட்டம்” என்ற பெயரில் இளைய வாசகர்களின் கவனம் திரும்பி இருக்கிறது.
எழுத்தாளனுக்கு பின்னூட்டம், எதிர்வினை மின்னஞ்சலை விட ”வாசகர் கடிதம்” வாசகனை நேரில் சந்துக்கும் பிம்பத்தை கொடுக்கிறது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.
இந்த இரண்டு வாசகர் கடிதம் படித்த பிறகு, எனக்கு வந்த வாசகர் மின்னஞ்சலையும் பிரிண்ட் எடுத்து பத்திரப்படுத்தி வைக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.
Tuesday, February 7, 2012
Monday, February 6, 2012
அந்த மூன்று பெண்கள் - அத்தியாயம் 1
அறிமுக அத்தியாயம்
நீங்கள் இதுவரை என்னை ஆகாஷின் தாத்தாவாக, சிவகாமியின் கணவனாக, ரகுவின் தந்தையாக தான் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தீர்கள். மனைவி, மகன், பேரன் எல்லாம் வாழ்க்கையின் இரண்டாவது பாதியில் வருபவர்கள். ஆனால், எல்லோருடைய வாழ்கையிலும் முதல் பாதியில் வருபவர்கள் முக்கியமான இருவர் இருக்கிறார்கள். அப்பா, அம்மா. என்னை மட்டுமல்ல இந்த மண்ணில் பிறந்த ஒவ்வொருவரும் பிறந்த காரணமே இந்த இரண்டு பேர் தான்.
என் உள்ளூணர்விடம் பேச வந்த உங்களிடம் என்னை அறிமுகம் செய்யாமல் பேசுகிறேன். என் பெயரை உங்களிடம் சொல்லவில்லையே....!
என் பெயர் சந்திரசேகர். சுருக்கமாக 'சந்திரு' என்று அழைப்பார்கள்.
ஜனவரி 26, 1950 என்று சொன்னவுடன் எல்லோரும் குடியரசு தினம் என்று சொல்வீர்கள். நான் பிறந்த தினமும் இது தான்!! இந்தியாவில் ஜமிந்தார்கள், பண்ணையார்கள் ஆதிக்கம் ஒழிந்து மனிதன் மனிதனாக மதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற சட்டம் அமலுக்கு வந்த நாள்.
இந்தியாவின் உண்மையான ‘சுதந்திர தினம்’ இது தான் என்று பலர் கருதினர். ஆனால், இந்த உலகத்தில் இன்று தான் நான் சிறைப்பட்டேன். சிவந்த நிறம், மென்மையான தேகம், தூக்கம் வழிந்த கண்கள் என்று என் அம்மா நான் பிறந்த போது இருந்ததை பற்றி என்னிடம் பல முறை சொல்லியிருக்கிறார்.
என் அப்பா பெயர் நாதன். சிதம்பரம் அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகத்தில் ஆசிரியர். என்னுடைய முதல் கதாநாயகன். சைக்கிளில் முன்னே வைத்துக் கொண்டு அவர் வேகமாக செல்வது எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். இரவு தூங்கும் போது ராட்ச கதைகள் சொல்லுவார். நான் ரசித்து கேட்பேன். ஒவ்வொரு நாள் ஒவ்வொரு கதைகள் சொல்வததாக சொல்லி ஒரே மாதிரியான கதைகள் சொல்லுவார். இருந்தாலும் அதை கேட்டபின் நான் தூங்குவேன்.
என் அம்மா பெயர் இந்திரா ராணி. அப்பா செல்லமாக 'இந்திரா' என்று அழைப்பார். நானும், அப்பாவும் தான் அம்மாவுக்கு உலகம். திடீர் திடீர் என்று கோபம் வரும். மற்றப்படி மனதில் எதையும் வைத்துக் கொள்ள மாட்டார். மனதில் இருப்பதை உடைத்து பேசிவிடுவார். அடுத்தவர்கள் மனம் புண்படுமே என்று நினைத்து பார்க்க மாட்டார். ஆனால், எல்லோரும் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று தினமும் நினைப்பவர்.
அப்பா என்னை இரண்டு கையால் தூக்கி என்னோடு சேர்ந்து சுற்றி கீழே விடுவார். அவர் என்னை கீழே விட்டதும் இந்த உலகமே என்னை சுற்றுவது போல் இருக்கும். இதுவும் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். அம்மா அப்பா என்னை தூக்கி சுத்தும் போது திட்டுவாள். ஆனால், அப்பா பதிலுக்கு அம்மாவை திட்டி நான் பார்த்தில்லை.அம்மாவே கோபப்பட்டாலும் அப்பா பொறுமையுடன் இருப்பார். அப்பா முகம் கோபம் வந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று நான் பார்த்ததேயில்லை.
நான் எது கேட்டாலும் அப்பா வாங்கி கொடுத்துவிடுவார். அப்படி அவர் மறுத்தால் பிடிவாதம் பிடித்து சுவரில் முட்டிக் கொள்வேன். நான் அப்படி செய்ய கூடாது என்பதற்காகவே கேட்பதை எல்லாம் வாங்கி தருவார்.
அப்பா வீட்டில் தேவையில்லாத காகிதங்களை கசக்கி உருண்டை செய்து, அதன் மேல் வெட்டிய பழைய சைக்கிள் ட்யூப்பை வைத்து பந்து செய்து கொடுப்பார். அந்த பந்தில் தான் நான் நண்பர்களோடு விளையாடுவேன். எவ்வளவு வேகமாக அந்த பந்து மேலே பட்டாலும் வலிக்காது. எனக்கு அடிப்பக்கூடாது என்பதற்காக அப்பா பொறுமையாக பந்து செய்துக் கொடுப்பார்.
எங்கள் வீடு சிதம்பரம் வடக்கு வீதியில் உள்ள அம்மன் கோயில் அருகில் இருந்தது. மாதம் ஐந்து ரூபாய் வாடகை. அப்பாவுக்கு ஐபது ரூபாய் சம்பளம்.
" இந்திரா... இந்திரா... பையன் பள்ளிக்கூடத்துக்கு கிளம்பிட்டானா...." என்று பரபரப்புடன் என் அப்பாவின் குரல்.
" இதோ வந்துட்டே இருக்கான்..." என் கை பிடித்து அம்மா அழைத்து வந்தாள்.
என்னை தாமரை பூ போல் சுமப்பது போல் சுமந்து மெதுவாக சைக்கிள் முன் அப்பா அமர வைத்தார். என் அப்பா சைக்கிள் பின்புறம் அம்மா அமர்ந்தப்படி வந்தார். சிதம்பரம் நடராஜர் கோயில் வழியாக தான் செல்வோம். அப்பா வண்டியை நிருத்தி விட்டு வெளியே இருந்தப்படி வணங்கி பிறகு தான் செல்வார். பல முறை அப்பா வெளியே இருந்து தான் வணங்கி இருக்கிறார். ஒரு முறை கூட என்னையும், அம்மாவையும் உள்ளே அழைத்து சென்றதில்லை. அவர் உள்ளே போகாததற்கு என்ன காரணம் என்று எனக்கு தெரியவில்லை.
மூச்சு இறைக்க இறைக்க அப்பா வண்டி ஓட்டிக் கொண்டு வந்தார். அப்பாவின் கஷ்டத்தை உணர்ந்த அம்மா வீட்டுக்கு வேண்டிய காய்கறி எல்லாம் வாங்குவதற்கு கொஞ்ச தூரத்தில் இறங்கி, நடந்து செல்லுவதாக கூறினார். அப்பாவும் சிரித்தப்படி அம்மாவை இறக்கிவிட்டார்.
"பார்த்து வீட்டுக்கு போம்மா..." என்று அன்புடன் அம்மாவிடம் கூறினார்.
" சரிங்க...." என்றாள். அப்பாவும், அம்மாவும் இருவரும் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டனர்.
அம்மா இறங்கியவுடன் அப்பாவுக்கு பெரிய பலமே வந்துவிட்டது. அப்பா சைக்கிளை வேகமாக மிதித்தார். அவர் வேகமாக செல்ல செல்ல எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. என் முகத்தில் சந்தோஷத்தை பார்த்த அப்பா இன்னும் வேகமாக ஓட்டினார். மேடு, பல்லங்களில் வண்டி செல்லும் எனக்கு வலித்தாலும் வேகம் ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது. அவரின் வேகம் முன்னே இருந்த பெரிய பல்லத்தை பார்க்கவில்லை. சைக்கிள் சற்று நிலை தடுமாறியது. நான் முன் பக்கம் விழுவது போல் இருந்தேன். ஆனால், அப்பா என்னை தாங்கி பிடித்துக் கொண்டு விழுந்ததால் நான் அவர் மேல் விழுந்தேன்.
எனக்கு கையில் பலமான காயம் பட்டது. நாங்கள் விழுவதை பார்த்தும் இனிப்பை பார்த்த எறும்பு போல் எங்களை சுற்றி கூட்டம் கூடியது.
"பாவம் ! சின்ன பையன்"
"எதுக்கு சைக்கிள வேகம ஓட்டனும். இப்படி அடிப்படனும்..."
"யாராவது போய் உதவுங்கப்பா...?"
இப்படி பலர் பேசுவது என் காதில் கேட்டது. எல்லோரும் பேசுவதும், வேடிக்கை பார்ப்பதுமாக தான் இருந்தனர். அப்பாவை தட்டி தட்டி எழுப்பினேன். அவர் எழவில்லை. அப்போது தான் கவனித்தேன். விழும் போது அவர் தலையில் பின் மண்டை கல்லில் அடிப்பட்டிருக்கிறது. எனக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. நான் அழுதுக் கொண்டு அப்பாவை எழுப்ப பார்த்தேன். அவர் வீட்டில் தூங்குவது போல் அமைதியாக மயங்கி கிடந்தார்.
"பாவம் இரத்தம் எவ்வளவு போகுது பாரு...." என்று அப்பாவை தூக்கி சென்றவர் பரிதாபமாக சொன்னார்.
மருத்துவமனைக்கு சென்றதும், எனக்கு மருந்து கொடுத்து சிகிச்சை பார்த்தனர். அப்பாவுக்கு எதுவும் அவர்கள் செய்யவில்லை. எனக்கு பயமாக இருந்தது.
கொஞ்சம் நேரத்தில் கண்ணில் நீர் தழும்ப அம்மா என்னை நோக்கி வருதைவதை பார்த்தேன். என்னை வாரிக்கட்டி அணைத்துக் கொண்டார். உள்ளே அழைத்து சென்ற என் தந்தை வெளியே எடுத்து வந்தனர். அம்மா தன் தலை அப்பா மீது மோதி மோதி இடித்துக் கொண்டு அழுதார்.
அம்மா கத்தியப்படி "இனிமே நமக்கு யாரு இருக்கா..." என்ற சொன்னபோது தான் எனக்கு தெரிந்தது அப்பா விபத்து நடந்த இடத்திலேயே இறந்துவிட்டார் என்று !
என் வாழ்க்கையையில் நான் பார்த்த முதல் மரணம் என் அப்பாவுடையது. மூக்கை பஞ்சால் அடைத்து, கை, கால் இரண்டையும் சிறு வெள்ளை துணியால் கட்டி, காதுகளை சுற்று துணியால் மூடி..... இப்படி என் அப்பாவை படுக்க வைத்தனர். அம்மா அழுகையை என்னால் போக்க முடியவில்லை.
இறப்பு என்றால் என்னவென்று தெரியாத வயது. அப்பா எழுப்ப பல முறை தட்டினேன். எனக்கு காகிதத்தில் பந்து செய்து தர சொன்னேன். எதுவும் அவர் காதில் விழவில்லை.
இனி எங்கள் வாழ்வு அவ்வளவு தான் என்ற பயம் அம்மாவை தொற்றிக் கொண்டது.
" கவலப்படாதம்மா.... உனக்கு நான் இருக்கேன்..." ஒரு குரல் கேட்டது.
வெள்ளை சட்டை, வெள்ளை வேட்டி போட்டுக் கொண்டு ஒருவர் அம்மா அருகே நின்றார். தலையில் இரண்டு மூன்று வெள்ளை மூடி தெரிந்தால், பார்ப்பதற்கு கொஞ்ச இளமையாக தான் தெரிந்தார். இவரை எங்கோ பார்த்தது போல் இருந்தது.
நீங்கள் இதுவரை என்னை ஆகாஷின் தாத்தாவாக, சிவகாமியின் கணவனாக, ரகுவின் தந்தையாக தான் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தீர்கள். மனைவி, மகன், பேரன் எல்லாம் வாழ்க்கையின் இரண்டாவது பாதியில் வருபவர்கள். ஆனால், எல்லோருடைய வாழ்கையிலும் முதல் பாதியில் வருபவர்கள் முக்கியமான இருவர் இருக்கிறார்கள். அப்பா, அம்மா. என்னை மட்டுமல்ல இந்த மண்ணில் பிறந்த ஒவ்வொருவரும் பிறந்த காரணமே இந்த இரண்டு பேர் தான்.
என் உள்ளூணர்விடம் பேச வந்த உங்களிடம் என்னை அறிமுகம் செய்யாமல் பேசுகிறேன். என் பெயரை உங்களிடம் சொல்லவில்லையே....!
என் பெயர் சந்திரசேகர். சுருக்கமாக 'சந்திரு' என்று அழைப்பார்கள்.
ஜனவரி 26, 1950 என்று சொன்னவுடன் எல்லோரும் குடியரசு தினம் என்று சொல்வீர்கள். நான் பிறந்த தினமும் இது தான்!! இந்தியாவில் ஜமிந்தார்கள், பண்ணையார்கள் ஆதிக்கம் ஒழிந்து மனிதன் மனிதனாக மதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற சட்டம் அமலுக்கு வந்த நாள்.
இந்தியாவின் உண்மையான ‘சுதந்திர தினம்’ இது தான் என்று பலர் கருதினர். ஆனால், இந்த உலகத்தில் இன்று தான் நான் சிறைப்பட்டேன். சிவந்த நிறம், மென்மையான தேகம், தூக்கம் வழிந்த கண்கள் என்று என் அம்மா நான் பிறந்த போது இருந்ததை பற்றி என்னிடம் பல முறை சொல்லியிருக்கிறார்.
என் அப்பா பெயர் நாதன். சிதம்பரம் அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகத்தில் ஆசிரியர். என்னுடைய முதல் கதாநாயகன். சைக்கிளில் முன்னே வைத்துக் கொண்டு அவர் வேகமாக செல்வது எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். இரவு தூங்கும் போது ராட்ச கதைகள் சொல்லுவார். நான் ரசித்து கேட்பேன். ஒவ்வொரு நாள் ஒவ்வொரு கதைகள் சொல்வததாக சொல்லி ஒரே மாதிரியான கதைகள் சொல்லுவார். இருந்தாலும் அதை கேட்டபின் நான் தூங்குவேன்.
என் அம்மா பெயர் இந்திரா ராணி. அப்பா செல்லமாக 'இந்திரா' என்று அழைப்பார். நானும், அப்பாவும் தான் அம்மாவுக்கு உலகம். திடீர் திடீர் என்று கோபம் வரும். மற்றப்படி மனதில் எதையும் வைத்துக் கொள்ள மாட்டார். மனதில் இருப்பதை உடைத்து பேசிவிடுவார். அடுத்தவர்கள் மனம் புண்படுமே என்று நினைத்து பார்க்க மாட்டார். ஆனால், எல்லோரும் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று தினமும் நினைப்பவர்.
அப்பா என்னை இரண்டு கையால் தூக்கி என்னோடு சேர்ந்து சுற்றி கீழே விடுவார். அவர் என்னை கீழே விட்டதும் இந்த உலகமே என்னை சுற்றுவது போல் இருக்கும். இதுவும் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். அம்மா அப்பா என்னை தூக்கி சுத்தும் போது திட்டுவாள். ஆனால், அப்பா பதிலுக்கு அம்மாவை திட்டி நான் பார்த்தில்லை.அம்மாவே கோபப்பட்டாலும் அப்பா பொறுமையுடன் இருப்பார். அப்பா முகம் கோபம் வந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று நான் பார்த்ததேயில்லை.
நான் எது கேட்டாலும் அப்பா வாங்கி கொடுத்துவிடுவார். அப்படி அவர் மறுத்தால் பிடிவாதம் பிடித்து சுவரில் முட்டிக் கொள்வேன். நான் அப்படி செய்ய கூடாது என்பதற்காகவே கேட்பதை எல்லாம் வாங்கி தருவார்.
அப்பா வீட்டில் தேவையில்லாத காகிதங்களை கசக்கி உருண்டை செய்து, அதன் மேல் வெட்டிய பழைய சைக்கிள் ட்யூப்பை வைத்து பந்து செய்து கொடுப்பார். அந்த பந்தில் தான் நான் நண்பர்களோடு விளையாடுவேன். எவ்வளவு வேகமாக அந்த பந்து மேலே பட்டாலும் வலிக்காது. எனக்கு அடிப்பக்கூடாது என்பதற்காக அப்பா பொறுமையாக பந்து செய்துக் கொடுப்பார்.
எங்கள் வீடு சிதம்பரம் வடக்கு வீதியில் உள்ள அம்மன் கோயில் அருகில் இருந்தது. மாதம் ஐந்து ரூபாய் வாடகை. அப்பாவுக்கு ஐபது ரூபாய் சம்பளம்.
" இந்திரா... இந்திரா... பையன் பள்ளிக்கூடத்துக்கு கிளம்பிட்டானா...." என்று பரபரப்புடன் என் அப்பாவின் குரல்.
" இதோ வந்துட்டே இருக்கான்..." என் கை பிடித்து அம்மா அழைத்து வந்தாள்.
என்னை தாமரை பூ போல் சுமப்பது போல் சுமந்து மெதுவாக சைக்கிள் முன் அப்பா அமர வைத்தார். என் அப்பா சைக்கிள் பின்புறம் அம்மா அமர்ந்தப்படி வந்தார். சிதம்பரம் நடராஜர் கோயில் வழியாக தான் செல்வோம். அப்பா வண்டியை நிருத்தி விட்டு வெளியே இருந்தப்படி வணங்கி பிறகு தான் செல்வார். பல முறை அப்பா வெளியே இருந்து தான் வணங்கி இருக்கிறார். ஒரு முறை கூட என்னையும், அம்மாவையும் உள்ளே அழைத்து சென்றதில்லை. அவர் உள்ளே போகாததற்கு என்ன காரணம் என்று எனக்கு தெரியவில்லை.
மூச்சு இறைக்க இறைக்க அப்பா வண்டி ஓட்டிக் கொண்டு வந்தார். அப்பாவின் கஷ்டத்தை உணர்ந்த அம்மா வீட்டுக்கு வேண்டிய காய்கறி எல்லாம் வாங்குவதற்கு கொஞ்ச தூரத்தில் இறங்கி, நடந்து செல்லுவதாக கூறினார். அப்பாவும் சிரித்தப்படி அம்மாவை இறக்கிவிட்டார்.
"பார்த்து வீட்டுக்கு போம்மா..." என்று அன்புடன் அம்மாவிடம் கூறினார்.
" சரிங்க...." என்றாள். அப்பாவும், அம்மாவும் இருவரும் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டனர்.
அம்மா இறங்கியவுடன் அப்பாவுக்கு பெரிய பலமே வந்துவிட்டது. அப்பா சைக்கிளை வேகமாக மிதித்தார். அவர் வேகமாக செல்ல செல்ல எனக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. என் முகத்தில் சந்தோஷத்தை பார்த்த அப்பா இன்னும் வேகமாக ஓட்டினார். மேடு, பல்லங்களில் வண்டி செல்லும் எனக்கு வலித்தாலும் வேகம் ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது. அவரின் வேகம் முன்னே இருந்த பெரிய பல்லத்தை பார்க்கவில்லை. சைக்கிள் சற்று நிலை தடுமாறியது. நான் முன் பக்கம் விழுவது போல் இருந்தேன். ஆனால், அப்பா என்னை தாங்கி பிடித்துக் கொண்டு விழுந்ததால் நான் அவர் மேல் விழுந்தேன்.
எனக்கு கையில் பலமான காயம் பட்டது. நாங்கள் விழுவதை பார்த்தும் இனிப்பை பார்த்த எறும்பு போல் எங்களை சுற்றி கூட்டம் கூடியது.
"பாவம் ! சின்ன பையன்"
"எதுக்கு சைக்கிள வேகம ஓட்டனும். இப்படி அடிப்படனும்..."
"யாராவது போய் உதவுங்கப்பா...?"
இப்படி பலர் பேசுவது என் காதில் கேட்டது. எல்லோரும் பேசுவதும், வேடிக்கை பார்ப்பதுமாக தான் இருந்தனர். அப்பாவை தட்டி தட்டி எழுப்பினேன். அவர் எழவில்லை. அப்போது தான் கவனித்தேன். விழும் போது அவர் தலையில் பின் மண்டை கல்லில் அடிப்பட்டிருக்கிறது. எனக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. நான் அழுதுக் கொண்டு அப்பாவை எழுப்ப பார்த்தேன். அவர் வீட்டில் தூங்குவது போல் அமைதியாக மயங்கி கிடந்தார்.
"பாவம் இரத்தம் எவ்வளவு போகுது பாரு...." என்று அப்பாவை தூக்கி சென்றவர் பரிதாபமாக சொன்னார்.
மருத்துவமனைக்கு சென்றதும், எனக்கு மருந்து கொடுத்து சிகிச்சை பார்த்தனர். அப்பாவுக்கு எதுவும் அவர்கள் செய்யவில்லை. எனக்கு பயமாக இருந்தது.
கொஞ்சம் நேரத்தில் கண்ணில் நீர் தழும்ப அம்மா என்னை நோக்கி வருதைவதை பார்த்தேன். என்னை வாரிக்கட்டி அணைத்துக் கொண்டார். உள்ளே அழைத்து சென்ற என் தந்தை வெளியே எடுத்து வந்தனர். அம்மா தன் தலை அப்பா மீது மோதி மோதி இடித்துக் கொண்டு அழுதார்.
அம்மா கத்தியப்படி "இனிமே நமக்கு யாரு இருக்கா..." என்ற சொன்னபோது தான் எனக்கு தெரிந்தது அப்பா விபத்து நடந்த இடத்திலேயே இறந்துவிட்டார் என்று !
என் வாழ்க்கையையில் நான் பார்த்த முதல் மரணம் என் அப்பாவுடையது. மூக்கை பஞ்சால் அடைத்து, கை, கால் இரண்டையும் சிறு வெள்ளை துணியால் கட்டி, காதுகளை சுற்று துணியால் மூடி..... இப்படி என் அப்பாவை படுக்க வைத்தனர். அம்மா அழுகையை என்னால் போக்க முடியவில்லை.
இறப்பு என்றால் என்னவென்று தெரியாத வயது. அப்பா எழுப்ப பல முறை தட்டினேன். எனக்கு காகிதத்தில் பந்து செய்து தர சொன்னேன். எதுவும் அவர் காதில் விழவில்லை.
இனி எங்கள் வாழ்வு அவ்வளவு தான் என்ற பயம் அம்மாவை தொற்றிக் கொண்டது.
" கவலப்படாதம்மா.... உனக்கு நான் இருக்கேன்..." ஒரு குரல் கேட்டது.
வெள்ளை சட்டை, வெள்ளை வேட்டி போட்டுக் கொண்டு ஒருவர் அம்மா அருகே நின்றார். தலையில் இரண்டு மூன்று வெள்ளை மூடி தெரிந்தால், பார்ப்பதற்கு கொஞ்ச இளமையாக தான் தெரிந்தார். இவரை எங்கோ பார்த்தது போல் இருந்தது.
Sunday, February 5, 2012
புதிய புத்தகம் பேசுது !!
பிணம் தின்னும் தேசம் - கருவை சு.சண்முகசுந்தரம்(நாகரத்னா பதிப்பகம் )
ராமேஸ்வரத்தை பூர்விகமாகக் கொண்ட கவிஞர். ஈழம் சார்ந்து குரல் கொடுப்பவர். அகதிகளின் துயரத்தையும், போர்ச் சூழலையும் பற்றி எழுதிய கவிதைகளின் தொகுப்பு.
தொகுப்பு: கிருஷ்ணபிரபு
நன்றி : புதிய புத்தகம் பேசுது !! (பக்கம் : 28)
ராமேஸ்வரத்தை பூர்விகமாகக் கொண்ட கவிஞர். ஈழம் சார்ந்து குரல் கொடுப்பவர். அகதிகளின் துயரத்தையும், போர்ச் சூழலையும் பற்றி எழுதிய கவிதைகளின் தொகுப்பு.
தொகுப்பு: கிருஷ்ணபிரபு
நன்றி : புதிய புத்தகம் பேசுது !! (பக்கம் : 28)
Friday, February 3, 2012
உலக சினிமா : Bad Education
உண்மையான கல்வி என்பது என்ன ? அறியாமையை போக்க வேண்டும், சிந்தனையை தூண்ட வேண்டும், அறிவை வளர்க்க வேண்டும், நல்லது கேட்டது தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டும். முதல்வராகி மேடையில் அமர்ந்தாலும் படிப்பு சொல்லிக் கொடுத்த ஆசிரியர் வந்தால் தன்னை அறியாமல் எழுந்து நிற்கும் மரியாதை கொடுக்க தோன்றும். அந்த அளவிற்கு, வாழ்க்கையில் நம்முடனே பயனிக்கும் கல்வியை கற்று தரும் ஆசிரியர் மீது நாம் மரியாதை வைத்திருக்கிறோம்.
புனிதமான படிப்பை சொல்லி தரும் ஆசிரியர் கெட்டவராக அமைந்தால் அவனிடம் படிக்கும் மாணவர்களின் கதியை பற்றி சொல்லும் படம் தான் "Bad Education".
1980ல், என்ரிக் என்ற இளம் திரைப்பட இயக்குனர் தனது உதவியாளருடன் அடுத்த படத்திற்கான கதை விவாதித்துக் கொண்டு இருக்கிறார். அப்போது, ஒரு மேடை நடிகன் தன் கதையோடு என்ரிக்கை சந்திக்க வருகிறான். அந்த மேடை நடிகன், "உன்னுடன் படித்த பழைய நண்பன் இங்னசியோ" என்கிறான். என்ரிக் தன் பள்ளி நண்பனை பார்த்ததும் அடையாளம் கண்டுக் கொள்ள முடியவில்லை. காலம் இருவரின் உருவத்தை அப்படி மாற்றியிருக்கிறது. இங்னசியோ, தன்னை நாடக வட்டத்தில் "ஏன்ஜல்" என்று அழைப்பதாக கூறுகிறான். தன் கையில் இருக்கும் "தி விசிட்" என்ற கதையை கொடுத்து இதை அவனின் அடுத்த படத்துக்கு பயன்படுத்தி, தனக்கும் ஒரு பாத்திரம் தர வேண்டும் என்று வேண்டுக்கோள் விடுக்கிறான். அந்த கதை நம் பள்ளி நாட்களில் நடந்த உண்மை சம்பவங்களை வைத்து எழுதப்பட்ட கதை என்கிறான். என்ரிக் படித்து விட்டு தன் கருத்தையும், முடிவையும் சொல்லுவதாக சொல்கிறான்.
'தி விசிட்' கதை 1977ல் தொடங்குகிறது. இங்னசியோ, கதையில் தன் பெயரை “சாரா” என்று மாற்றி, திருநங்கையாக மாறி மேடையில் நடித்து வாழ்பவளாக எழுதியுள்ளான். ஒரு நாள் ஹோட்டலில் குடித்து வரும் இளைஞனிடம் உடலுறவு கொண்டு அவனிடம் இருக்கும் பணத்தை திருட முயற்சிக்கிறாள் சாரா. ஆனால், அந்த இளைஞன் தன் பள்ளி நாட்களின் நண்பன் என்ரிக் என்று தெரிந்ததும் திருடிய பணத்தை அங்கையே வைத்துவிடுகிறாள். தன் வாழ்க்கையை கதையாக எழுதி சாரா தன் பள்ளி பாதரியார் மனோலோவை சந்திக்கிறாள். சாரா பாதரியார் மனோலோவிடம் தன்னை அறிமுகப்படுத்தியதும் கதை பின்னோக்கி செல்கிறது.
1964ல், இனிமையான குரலில் இங்னசியோ பாடுவதுப் போல் தொடங்குகிறது. பாதரியார் தனது காம பார்வையை இங்னசியோ மீது வைத்திருந்தார். இங்னசியோவின் முதல் காதலும், நண்பனும் என்ரிக் தான். ஒரு நாள் என்ரிக்கும்,இங்னசியோவும் ஒன்றாக இருப்பதை பார்த்த பாதரியார் மனோலோ என்ரிக்கை பள்ளியில் விட்டு விரட்டுவதாக மிரட்டுகிறார். என்ரிக்கை காப்பாற்ற, இங்னசியோ பாதரியார் ஆசைக்கு இணங்கிறான். இருந்தும், பாதரியார் பொறாமை குணத்தால் என்ரிக் பள்ளியை விட்டு விரட்டப்படுகிறான்.
'தி விசிட்' கதையை படித்து முடித்த என்ரிக், அதை படமாக்க முடிவெடுக்கிறான். ஆனால், இங்னசியோ என்கிற ஏன்ஜல் 'சாரா' பாத்திரத்தை தான் நடிக்க வேண்டும் என்று நிபந்தனை வைக்கிறான். என்ரிக் அதை மறுக்க, இங்னசியோ தன் கதையை தன்னுடன் எடுத்து செல்கிறான். என்ரிக் பள்ளிநாட்களில் தான் காதலித்த இங்னசியோவுக்கும், இப்போது இருக்கும் இங்னசியோவுக்கும் பல மாற்றங்கள் இருப்பதை உணர்கிறான். அவனைப் பற்றி விசாரிக்க கிராமத்தில் இருக்கும் இங்னசியோவின் அம்மாவை பார்க்க செல்கிறான். அங்கு தான் என்ரிக்கு மிக பெரிய அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. உண்மையான இங்னசியோ இறந்து நான்கு வருடமாகிறது. அவன் பெயரை சொல்லிக் கொண்டு வந்தவன் அவனின் சகோதரன் ‘ஜூஅன்’.
மீண்டும் நகரத்துக்கு வந்த என்ரிக், ஜூஅன்னுக்கு தன் படத்தில் வாய்ப்பு அளிப்பதாக சொல்லுகிறான். அதுவும் அவன் விருப்பமான 'சாரா' என்ற முக்கிய பாத்திரம் தருவதாக உறுதி அளிக்கிறான். இருவரும் கட்டி தழுவி உடலுறவு வைத்துக் கொள்கிறார்கள். என்ரிக் ஜூஅன் கொண்டு வந்த கதையில் சில மாற்றங்கள் செய்கிறான். இறுதிக் காட்சியில், பாதரியார் மனோலோவை பணத்திற்காக மிரட்டும் சாராவை தன் உதவியாளர் துணையோடு கொலை செய்வது போல் காட்சி எடுக்கிறார். காட்சி படமாக்கிய பிறகு, "சாரா"வாக நடித்த ஜூஅன் தன்னையும் அறியாமல் அழுகிறான்.
தன் அறைக்கு வரும் என்ரிக், பெரெங்கர் என்ற மனிதரை தன் அறையில் பார்க்கிறான். அவன் தான் தன் கதையில் வரும் பாதரியார் மனோலோ பாத்திரத்தின் உண்மையான உருவம். என்ரிக்கிடம் உண்மையை சொல்ல வந்திருப்பதாக பாதரியார் பெரெங்கர் சொல்லுகிறான். அவன் எடுத்த காட்சிக்கும், நடந்த உண்மைக்கு பெரிய தூரம் இல்லை என்பதை கூறுகிறான்.
திருநங்கையான இங்னசியோ தன் "தி விசிட்" கதையை வைத்து பாதரியார் பெரெங்கரை மிரட்டியிருக்கிறாள். அதற்கு பத்து லட்சம் பணம் தரவில்லை என்றால், அந்த கதையை புத்தகமாக கொண்டு வரப்போவதாக கூறுகிறாள். அவளை பார்க்க வந்த பெரெங்கர் அவளின் தம்பி ஜூஅன் மீது ஆசைக் கொள்கிறான். இருவரும் உறவும் வைத்துக் கொள்கிறார்கள். இங்னசியோ கேட்ட பணம் பாதரியார் பெரெங்கரால் தர முடியவில்லை. ஜூஅன்னுக்கும் பணம் வேண்டும். அதனால், இங்னசியோ உட்கொள்ளும் போதை மருந்தில் மேலும் போதை தரக்குடிய பொருளை சேர்க்கிறான் ஜூஅன். அதிக போதை மருந்து உண்டதால் இங்னசியோ இறக்கிறாள். இங்னசியோ இறந்ததும், ஜூஅன் பாதரியார் பெரெங்கரை விட்டு விலகி செல்கிறான். தன்னை தொடர்ந்தால் கொலை செய்வதாக மிரட்டுகிறான்.
இங்னசியோவுக்காக அவன் தம்பி ஜூஅனுக்கு வாய்ப்பு கொடுத்த என்ரிக்கு இந்த உண்மை அதிர்ச்சியாக இருந்தது. தன் வீட்டில் தங்கி இருந்த ஜூஅன்னை விரட்டி அடிக்கிறார் என்ரிக். வெளியே செல்லும் போது, ஜூஅன் இங்னசியோ இறக்கும் போது எழுதிய கடிதத்தை என்ரிக்கிடம் கொடுக்கிறான். அதில், " அன்புள்ள என்ரிக், எல்லாம் நலமாக முடிகிறது..." கடிதம் முடிப்பதற்குள் இறந்திருக்கிறாள் இங்னசியோ. அந்த கிதம் பார்த்ததும் கண்ணில் நீர் தழும்ப நிற்கிறான் என்ரிக்.
"என்ரிக் எடுத்த படம் மிக பெரிய வெற்றிப்பெறுகிறது"
"ஜூஅன் சகோதரனை கொன்ற குற்றவுணர்ச்சி இல்லாமல் பெரிய நடிகனாகிறான். ஆனால், இப்போது ஜூஅன் சின்னத்திரையில் வேலை செய்துக் கொண்டு இருக்கிறான்"
"பாதரியார் பெரெங்கர் ஜூஅன் தன்னுடன் வாழ வேண்டும் என்று அவனை பின் தொடர்ந்தே வாழ்க்கை முடிந்து இறக்கிறார்"
போன்ற வாசகங்கள் திரையில் ஓட படம் முடிகிறது.
நீங்கள் கலாச்சார காவலர்கள் என்றால் இந்த படத்தை பார்க்காமல் இருப்பது நல்லது. இதில், ஆபாசமாக நடிக்கும் பெண்கள் இல்லை. இன்னும் சொல்லபோனால் இந்த படத்தில் பெண்களே இல்லை. ஆணுக்கும், ஆணுக்கும் இருக்கும் காதல், காமத்தை தான் அதிகம் விவரிக்கிறது. ஆணுக்கும், ஆணுக்கும் இருக்கும் உடலுறவு காட்சியைக் மேலோட்டமாக தான் எடுத்திருக்கிறார் படத்தின் இயக்குனர் பெட்ரோ அல்மோடோவர். கிறிஸ்த்து மடத்தில் நடக்கும் பல உண்மைகளை இந்த படம் தோலுரித்துள்ளார்.
57வது கேன்ஸ் திரைப்பட விழா பலரது பாராட்டுகள் பெற்றதோடு இல்லாமல், அமெரிக்காவில் ஸ்பெயின் மொழி படங்களில் அதிக வசூல் செய்த Bad Education படம் என்பது குறிப்பிடதக்கது.
எத்தனையோ மாணவர்கள் ஆசிரியர் செய்யும் பாலியல் கொடுமைகளை பெற்றோர்களிடம் சொல்லவும் முடியாமல், படிப்பை கவனம் செலுத்த முடியாமல் தவிக்கின்றனர். ஓரின சேர்க்கையை எதிர்ப்பவர்கள் சிறுவர்கள் மீது நடத்தப்படும் பாலியல் வன்கொடுமையை ஏன் எதிர்த்து குரல் கொடுப்பதில்லை. கலாச்சாரத்தை காக்க நினைப்பவர்கள் அடுத்த தலைமுறையை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற அக்கரை இல்லாத மிக வேதனையாக இருக்கிறது.
சிறுவர்/சிறுமிகள் மீது வன்கொடுமை செய்யும் ஆசிரியர்கள் தான் வன்முறை தூண்டிவிடும் ஆயுதங்களாக இருக்கிறார்கள் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.
புனிதமான படிப்பை சொல்லி தரும் ஆசிரியர் கெட்டவராக அமைந்தால் அவனிடம் படிக்கும் மாணவர்களின் கதியை பற்றி சொல்லும் படம் தான் "Bad Education".
1980ல், என்ரிக் என்ற இளம் திரைப்பட இயக்குனர் தனது உதவியாளருடன் அடுத்த படத்திற்கான கதை விவாதித்துக் கொண்டு இருக்கிறார். அப்போது, ஒரு மேடை நடிகன் தன் கதையோடு என்ரிக்கை சந்திக்க வருகிறான். அந்த மேடை நடிகன், "உன்னுடன் படித்த பழைய நண்பன் இங்னசியோ" என்கிறான். என்ரிக் தன் பள்ளி நண்பனை பார்த்ததும் அடையாளம் கண்டுக் கொள்ள முடியவில்லை. காலம் இருவரின் உருவத்தை அப்படி மாற்றியிருக்கிறது. இங்னசியோ, தன்னை நாடக வட்டத்தில் "ஏன்ஜல்" என்று அழைப்பதாக கூறுகிறான். தன் கையில் இருக்கும் "தி விசிட்" என்ற கதையை கொடுத்து இதை அவனின் அடுத்த படத்துக்கு பயன்படுத்தி, தனக்கும் ஒரு பாத்திரம் தர வேண்டும் என்று வேண்டுக்கோள் விடுக்கிறான். அந்த கதை நம் பள்ளி நாட்களில் நடந்த உண்மை சம்பவங்களை வைத்து எழுதப்பட்ட கதை என்கிறான். என்ரிக் படித்து விட்டு தன் கருத்தையும், முடிவையும் சொல்லுவதாக சொல்கிறான்.
'தி விசிட்' கதை 1977ல் தொடங்குகிறது. இங்னசியோ, கதையில் தன் பெயரை “சாரா” என்று மாற்றி, திருநங்கையாக மாறி மேடையில் நடித்து வாழ்பவளாக எழுதியுள்ளான். ஒரு நாள் ஹோட்டலில் குடித்து வரும் இளைஞனிடம் உடலுறவு கொண்டு அவனிடம் இருக்கும் பணத்தை திருட முயற்சிக்கிறாள் சாரா. ஆனால், அந்த இளைஞன் தன் பள்ளி நாட்களின் நண்பன் என்ரிக் என்று தெரிந்ததும் திருடிய பணத்தை அங்கையே வைத்துவிடுகிறாள். தன் வாழ்க்கையை கதையாக எழுதி சாரா தன் பள்ளி பாதரியார் மனோலோவை சந்திக்கிறாள். சாரா பாதரியார் மனோலோவிடம் தன்னை அறிமுகப்படுத்தியதும் கதை பின்னோக்கி செல்கிறது.
1964ல், இனிமையான குரலில் இங்னசியோ பாடுவதுப் போல் தொடங்குகிறது. பாதரியார் தனது காம பார்வையை இங்னசியோ மீது வைத்திருந்தார். இங்னசியோவின் முதல் காதலும், நண்பனும் என்ரிக் தான். ஒரு நாள் என்ரிக்கும்,இங்னசியோவும் ஒன்றாக இருப்பதை பார்த்த பாதரியார் மனோலோ என்ரிக்கை பள்ளியில் விட்டு விரட்டுவதாக மிரட்டுகிறார். என்ரிக்கை காப்பாற்ற, இங்னசியோ பாதரியார் ஆசைக்கு இணங்கிறான். இருந்தும், பாதரியார் பொறாமை குணத்தால் என்ரிக் பள்ளியை விட்டு விரட்டப்படுகிறான்.
'தி விசிட்' கதையை படித்து முடித்த என்ரிக், அதை படமாக்க முடிவெடுக்கிறான். ஆனால், இங்னசியோ என்கிற ஏன்ஜல் 'சாரா' பாத்திரத்தை தான் நடிக்க வேண்டும் என்று நிபந்தனை வைக்கிறான். என்ரிக் அதை மறுக்க, இங்னசியோ தன் கதையை தன்னுடன் எடுத்து செல்கிறான். என்ரிக் பள்ளிநாட்களில் தான் காதலித்த இங்னசியோவுக்கும், இப்போது இருக்கும் இங்னசியோவுக்கும் பல மாற்றங்கள் இருப்பதை உணர்கிறான். அவனைப் பற்றி விசாரிக்க கிராமத்தில் இருக்கும் இங்னசியோவின் அம்மாவை பார்க்க செல்கிறான். அங்கு தான் என்ரிக்கு மிக பெரிய அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. உண்மையான இங்னசியோ இறந்து நான்கு வருடமாகிறது. அவன் பெயரை சொல்லிக் கொண்டு வந்தவன் அவனின் சகோதரன் ‘ஜூஅன்’.
மீண்டும் நகரத்துக்கு வந்த என்ரிக், ஜூஅன்னுக்கு தன் படத்தில் வாய்ப்பு அளிப்பதாக சொல்லுகிறான். அதுவும் அவன் விருப்பமான 'சாரா' என்ற முக்கிய பாத்திரம் தருவதாக உறுதி அளிக்கிறான். இருவரும் கட்டி தழுவி உடலுறவு வைத்துக் கொள்கிறார்கள். என்ரிக் ஜூஅன் கொண்டு வந்த கதையில் சில மாற்றங்கள் செய்கிறான். இறுதிக் காட்சியில், பாதரியார் மனோலோவை பணத்திற்காக மிரட்டும் சாராவை தன் உதவியாளர் துணையோடு கொலை செய்வது போல் காட்சி எடுக்கிறார். காட்சி படமாக்கிய பிறகு, "சாரா"வாக நடித்த ஜூஅன் தன்னையும் அறியாமல் அழுகிறான்.
தன் அறைக்கு வரும் என்ரிக், பெரெங்கர் என்ற மனிதரை தன் அறையில் பார்க்கிறான். அவன் தான் தன் கதையில் வரும் பாதரியார் மனோலோ பாத்திரத்தின் உண்மையான உருவம். என்ரிக்கிடம் உண்மையை சொல்ல வந்திருப்பதாக பாதரியார் பெரெங்கர் சொல்லுகிறான். அவன் எடுத்த காட்சிக்கும், நடந்த உண்மைக்கு பெரிய தூரம் இல்லை என்பதை கூறுகிறான்.
திருநங்கையான இங்னசியோ தன் "தி விசிட்" கதையை வைத்து பாதரியார் பெரெங்கரை மிரட்டியிருக்கிறாள். அதற்கு பத்து லட்சம் பணம் தரவில்லை என்றால், அந்த கதையை புத்தகமாக கொண்டு வரப்போவதாக கூறுகிறாள். அவளை பார்க்க வந்த பெரெங்கர் அவளின் தம்பி ஜூஅன் மீது ஆசைக் கொள்கிறான். இருவரும் உறவும் வைத்துக் கொள்கிறார்கள். இங்னசியோ கேட்ட பணம் பாதரியார் பெரெங்கரால் தர முடியவில்லை. ஜூஅன்னுக்கும் பணம் வேண்டும். அதனால், இங்னசியோ உட்கொள்ளும் போதை மருந்தில் மேலும் போதை தரக்குடிய பொருளை சேர்க்கிறான் ஜூஅன். அதிக போதை மருந்து உண்டதால் இங்னசியோ இறக்கிறாள். இங்னசியோ இறந்ததும், ஜூஅன் பாதரியார் பெரெங்கரை விட்டு விலகி செல்கிறான். தன்னை தொடர்ந்தால் கொலை செய்வதாக மிரட்டுகிறான்.
இங்னசியோவுக்காக அவன் தம்பி ஜூஅனுக்கு வாய்ப்பு கொடுத்த என்ரிக்கு இந்த உண்மை அதிர்ச்சியாக இருந்தது. தன் வீட்டில் தங்கி இருந்த ஜூஅன்னை விரட்டி அடிக்கிறார் என்ரிக். வெளியே செல்லும் போது, ஜூஅன் இங்னசியோ இறக்கும் போது எழுதிய கடிதத்தை என்ரிக்கிடம் கொடுக்கிறான். அதில், " அன்புள்ள என்ரிக், எல்லாம் நலமாக முடிகிறது..." கடிதம் முடிப்பதற்குள் இறந்திருக்கிறாள் இங்னசியோ. அந்த கிதம் பார்த்ததும் கண்ணில் நீர் தழும்ப நிற்கிறான் என்ரிக்.
"என்ரிக் எடுத்த படம் மிக பெரிய வெற்றிப்பெறுகிறது"
"ஜூஅன் சகோதரனை கொன்ற குற்றவுணர்ச்சி இல்லாமல் பெரிய நடிகனாகிறான். ஆனால், இப்போது ஜூஅன் சின்னத்திரையில் வேலை செய்துக் கொண்டு இருக்கிறான்"
"பாதரியார் பெரெங்கர் ஜூஅன் தன்னுடன் வாழ வேண்டும் என்று அவனை பின் தொடர்ந்தே வாழ்க்கை முடிந்து இறக்கிறார்"
போன்ற வாசகங்கள் திரையில் ஓட படம் முடிகிறது.
நீங்கள் கலாச்சார காவலர்கள் என்றால் இந்த படத்தை பார்க்காமல் இருப்பது நல்லது. இதில், ஆபாசமாக நடிக்கும் பெண்கள் இல்லை. இன்னும் சொல்லபோனால் இந்த படத்தில் பெண்களே இல்லை. ஆணுக்கும், ஆணுக்கும் இருக்கும் காதல், காமத்தை தான் அதிகம் விவரிக்கிறது. ஆணுக்கும், ஆணுக்கும் இருக்கும் உடலுறவு காட்சியைக் மேலோட்டமாக தான் எடுத்திருக்கிறார் படத்தின் இயக்குனர் பெட்ரோ அல்மோடோவர். கிறிஸ்த்து மடத்தில் நடக்கும் பல உண்மைகளை இந்த படம் தோலுரித்துள்ளார்.
57வது கேன்ஸ் திரைப்பட விழா பலரது பாராட்டுகள் பெற்றதோடு இல்லாமல், அமெரிக்காவில் ஸ்பெயின் மொழி படங்களில் அதிக வசூல் செய்த Bad Education படம் என்பது குறிப்பிடதக்கது.
எத்தனையோ மாணவர்கள் ஆசிரியர் செய்யும் பாலியல் கொடுமைகளை பெற்றோர்களிடம் சொல்லவும் முடியாமல், படிப்பை கவனம் செலுத்த முடியாமல் தவிக்கின்றனர். ஓரின சேர்க்கையை எதிர்ப்பவர்கள் சிறுவர்கள் மீது நடத்தப்படும் பாலியல் வன்கொடுமையை ஏன் எதிர்த்து குரல் கொடுப்பதில்லை. கலாச்சாரத்தை காக்க நினைப்பவர்கள் அடுத்த தலைமுறையை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற அக்கரை இல்லாத மிக வேதனையாக இருக்கிறது.
சிறுவர்/சிறுமிகள் மீது வன்கொடுமை செய்யும் ஆசிரியர்கள் தான் வன்முறை தூண்டிவிடும் ஆயுதங்களாக இருக்கிறார்கள் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.
Thursday, February 2, 2012
அந்த மூன்று பெண்கள் - அறிமுக அத்தியாயம்
கறுப்பு நிற சான்ட்ரோ கார் அண்ணா நகர் வழியாக சென்றுக் கொண்டு இருந்தது. ஆறுபது வயதில் ஒரு ஆணும், ஐம்பது வயதில் பெண்ணும் பிரயானம் செய்துக் கொண்டு இருந்தனர். முகத்தில் அதிக நிம்மதியும், மன அமைதியுடனே அந்த முதியவர் தெரிந்தார். உலகத்தில் நான் தான் அதிக சந்தோஷமுடன் வாழும் மனிதன் என்ற பெருமிதம் அவர் மனதில் நிறைந்து இருந்தது. இந்த நிமிடமே செத்தாலும் பரவாயில்லை. தன் வாழ்க்கையில் எல்லா கடமைகளை முடித்த சந்தோஷம் அவர் முகத்தில் தெரிந்தது.
காரின் ஜன்னல் வழியே தன் நினைவுகளை பரந்தப்படி அவர் வந்துக் கொண்டு இருந்தார். பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் யாருடனும் பேசவில்லை. எப்படி தொடங்கிய தன் வாழ்க்கை இப்போது ஊரே பொறாமை படும் படி வாழ்க்கிறோம். இனி தன்னை யாரும் அசைக்க முடியாது என்ற ஆணவம் மெல்ல மெல்ல அவர் உள்ளத்தில் குடிப்புகத்தொடங்கியது.
கறுப்பு நிற சான்ட்ரோ ஒரு வீட்டுக்குள் மெதுவாக நுழைய, காரில் இருந்து அந்த முதியவனும், பெண்மணியும் இறங்கினர். அந்த முதியவனை பார்த்ததும் வீட்டில் இருந்து மூன்று வயது ஆண் குழந்தை ஆசையாக அவனை நோக்கி ஓடி வந்தது, அவனை "தா…த்தா...." என்றப்படி கட்டி அணைத்துக் கொண்டார்.
அந்த முதியவனும் சிறுவனை தூக்கியவாரு வீட்டுக்குள் நுழைந்தார். இவர்கள் வருகையை பார்த்து உள்ளே இருந்து எதிர்பார்த்த இருபத்தியைந்து வயது உள்ள ஒரு பெண் வெளியே வந்து " வாங்க மாமா.... வாங்க அத்தே... பிரயாணம் எல்லாம் எப்படி இருந்தது.....?" என்றாள்.
அந்த முதியவர் பதில் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக சிரித்தார். அவருடன் வந்த அவனது மனைவி " நல்லா இருந்துச்சு.... ரகு வீட்டுல இல்ல...." என்று விசாரித்தாள்.
" அவரு வெளியே பொய்யிருக்காரு அத்தே.... உள்ள வாங்க...." என்று அழைத்தப்படி அவர்கள் கையில் இருந்த பெட்டியை வாங்கி கொண்டு உள்ளே வந்தாள்.
" ஆகாஷ் கண்ணு எப்படி இருக்க... பாட்டி, தாத்தா காண்ணோம்னு தேடுனியா..." என்று தன் கணவன் கையில் இருக்கும் பேரனை கொஞ்சினாள்.
சோர்ந்த நிலையில் அந்த முதியவர் தன் பேரனுடன் சோபாவில் அமர்ந்தார். வயதான பெண்ணும், அவள் மருமகளுடன் பேசியப்படி சமையல் அறைக்கு நுழைந்தாள்.
" சிவகாமி...! குடிக்க தண்ணி கொண்டு வாம்மா....." என்று தன் மனைவியை அழைத்தார்.
தன் கணவர் தண்ணீர் கேட்டப்போது அவருக்கு மருந்துக் கொண்டுக்க வேண்டும் என்ற நினைவே அப்போது தான் அவளுக்கு வந்தது. கையில் மருந்து, மாத்திரை எடுத்துக் கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தாள். அப்போது வெளியே அவர்கள் வீட்டு முன்பு ஒரு பைக் வந்து நிற்கும் சத்தம் அவளுக்கு கேட்கிறது. வண்டி நிருத்தும் சத்தத்தை வைத்தே சிறுவன் ஆகாஷ் “அப்..பா வந்தாச்சு” என்று சொன்னான்.
ரகு வீட்டு மணி அடிக்கும் முன்பே சிவகாமி கதவை திறக்கிறாள். அம்மா, அப்பாவின் வரவை எதிர்பார்த்து தான் ரகு வீட்டுக்கு வந்தான்.
" வாம்மா.... ஊருல்ல ப்ரியா எப்படி இருக்கா...! புது இடம் அவளுக்கு புடிச்சிருக்கா..." என்று வந்தவுடன் தங்கையை பற்றி விசாரித்தான்.
" ஏன்டா... இரண்டு நாள் கழிச்சு ஊருல இருந்து வந்திருக்கேன். என்ன பத்தி ஏதாவது கேட்டியா... உனக்கும், உங்க அப்பாவுக்கும் ப்ரியா தான் முக்கியம்...." என்ற செல்லமாக தன் மகனை கடிந்துக் கொண்டாள் சிவகாமி.
" நீதான் அம்மா எனக்கு எல்லாமே... புதுசா கல்யாணம் ஆனவ... எப்படி இருக்கா கேட்டா அது தப்பா... இதுக்கு போய் கோபப்படுற..." என்று தன் அம்மாவை சமாதனப்படுத்தினான்.
" நம்ப புது மாப்பிள்ள என்ன சொன்னாரு..." என்றான்.
" அவருக்கு அண்ணா நகருல ஒரு வீடு வேணும்னு கேக்குறாரு... வாங்கி தரியா..." என்று ஏளனமாக கேட்டாள்.
" புதுசா வீடு என்னால வாங்கி தர முடியாது. வேணும்னா நம்ப வீட்ட எடுத்துக்க சொல்லு. நம்ப ப்ரியாவுக்காக நா வாடகை வீட்டுல கூட இருப்பேன்...." சிரித்தப்படி கூறினான்.
ரகு சொன்னது செயற்கைத்தனமாக தெரிந்தாலும், தன் தங்கை ப்ரியா மீது அதிக பாசமுடையவன். தங்கை மீது ரகு வைத்திருந்த பாசத்தை பார்த்து சிவகாமி மனதில் புரிப்படைந்தாள். தன் மகனிடம் பேசிக் கொண்டு இருந்ததில் தன் கணவனுக்கு தண்ணீர் கொடுக்க வேண்டும் என்பதை அவள் மறந்துவிட்டாள்.
சிவகாமியின் கணவர் தன் கையை நெஞ்சில் வைத்தப்படி சோபாவில் சாய்ந்தார். ரகு, சிவகாமி அழைக்க கூட அவரால் குரல் எழுப்ப முடியவில்லை. அவரின் கண்கள் மெல்ல மெல்ல முடின. உதடுகள் பேச முடியாமல் தவித்தன. கால்கள் வழு இழந்து இருந்தன. இதய துடிப்பு மெதுவாக குறைய தொடங்கின.
ரகு தன் அம்மாவிடம் பேசியதில் தன் தந்தையை கவனிக்கவில்லை. அவளும் தன் கணவனை பற்றி யோசிக்கவில்லை. சமையல் அறையில் இருந்து ரகுவின் மனைவி வினிதா வெளியே வந்தாள்.
தன் மாமனார் பேச்சு, மூச்சு இல்லாமால் சோபாவில் மயங்கி கிடப்பதை பார்த்து" ஐயோ மாமா !! என்ன ஆச்சு.... ?" என்று அழறிய படி சோபாவை நோக்கி ஓடினாள்.
வினிதாவின் குரலை கேட்ட சிவகாமியும், ரகுவும் ஓடினர். தன் தந்தையின் நாடி துடிப்பு மெல்ல மெல்ல குறைந்துக் கொண்டு இருப்பதை ரகு உணர்ந்தான்.
திடு திடுவேன ஓடி செல்போனை எடுத்து தன் மருத்துவமனையில் இருந்து ஆம்பிலன்ஸ்யை வரவழைக்கிறான். ரகு போன் போட்ட பத்து நிமிடத்தில் சைரன் சத்ததுடன் அவன் வீட்டுக்கு முன் ஆம்புலன்ஸ் வந்து நின்றது. சிவகாமி கண்ணீர் தழும்ப தன் கணவனை பார்க்கிறாள்.
" வினிதா...! நீ அம்மாவையும், பையனையும் கார்ல கூட்டிட்டு வா. நா அப்பாவோட ஆம்பிலன்ஸ்ல போறேன்..." என்று கூறிவிட்டு அவள் பதிலுக்கு கூட காத்திருக்காமல் வண்டியில் ஏறினான்.
தன் தந்தைக்கு வந்தது மாரடைப்பு என்று சிவகாமியிடம் ரகு சொல்லவில்லை. எப்படி காப்பாற்ற போகிறோம் என்ற பயம் கலந்த பதட்டத்துடன் ரகு வண்டியில் வந்துக் கொண்டு இருந்தான்.
தான் ஒரு டாக்டராக இருந்தாலும் தன் உறவுகள் என்று வந்தவுடன் படித்த படிப்பு உதவ முடிந்து முடியாமல் இருந்தது. மனம் பாமரன் போல பயம் சூழ்ந்துக் கொள்கிறது. அப்படி ஒரு நிலையில் தான் ரகு இருந்தான்.
ரகுவின் தந்தை ஐ.சி.யூவில் சேர்க்கப்பட்டு, ட்ரிப்ஸ் எத்தினர். ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஒரு இயந்திரம் பொருத்தி இருந்தத. மருத்துவரான ரகு இது பழக்கம் என்றாலும் தன் தந்தைக்கு என்று வந்தவுடன் அவனால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. அவனால் தன் தந்தையை இப்படி பார்க்க முடியவில்லை.
வேறு ஒரு மருத்துவரிடம் தன் தந்தையை கவனிக்க சொல்லி ஐ.சி.யூவில் இருந்து வெளியே வந்தான். அப்போது, சிவகாமியும், வினிதாவும் அவனை நோக்கி வருவதை பார்க்கிறான்.
"என்னடா...! அப்பாவுக்கு எப்படி இருக்கு ?".
" இப்ப தான் ட்ரிட்மென்ட் ஆரம்பிச்சிருக்காங்க... கொஞ்ச நேர கழிச்சு தான் எதையும் சொல்ல முடியும்..."
அவர்களின் நல்ல நேரம் பெரிய டாக்டர் ஐ.சி.யூவுக்கு வந்துக் கொண்டு இருந்தார்.
" ரகு ! இப்ப தான் நர்ஸ் உமா விஷயம் சொன்னாங்க... உங்க அப்பாவ அட்மிட் பண்ணியாச்சா... ".
" உள்ள தான் ஸார் இருக்காரு...."
"ரகு ! நீங்க மட்டும் என் கூட வாங்க....." என்று ரகுவை அழைத்து உள்ளே சென்றார்.
ரகுவின் தந்தையின் ரிப்போர்ட் ஒவ்வொன்றையும் பெரிய டாக்டர் புரட்டி பார்த்தார். இதற்கு முன்பு அவருக்கு மாரடைப்பு வந்ததில்லை. இது தான் முதல் முறை. அவன் தந்தையின் இதய துடிப்பு குறைந்துக் கொண்டு இருந்ததே தவிர, எந்த முன்னேற்றமும் அடையவில்லை. ரகுவின் தந்தை மரணத்தை நோக்கி சென்றுக் கொண்டு இருப்பதை உணர்ந்தார். பெரிய டாக்டர் முகத்தை பார்த்ததும் என்ன நிலைமை என்று யூகிக்க முடிந்தது.
" மிஸ்டர் ரகு...! ஐ யம் வெரி ஸாரி.... அஸ்யே டாக்டர். நா உங்களுக்கு எதுவும் சொல்ல வேண்டியதில்லை. இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் தான் உங்க அப்பா உயிரோட இருப்பாரு." என்று பெரிய டாக்டர் சொல்ல சொல்ல ரகுவின் கண்ணில் கண்ணீர் தாரை தாரையாக கொட்டிக் கொண்டு இருந்தது. வெளியே அழுதுக் கொண்டு இருக்கும் அம்மாவுக்கு என்ன பதில் சொல்ல போகிறோம் என்று ஐ.சி.யூ அறையில் இருந்தப்படி அம்மாவை பார்த்தான்.
"ரகு ! கன்ட்ரோல் யுவர்செல்ப்... நீங்க இப்ப தான் தைரியமா இருக்கனும். உங்க அம்மாவுக்கு இப்ப நீங்க தான் ஆதரவு. டேக் கேர்..." என்று ஆறுதல் கூறி அந்த இடத்தை விட்டு பெரிய டாக்டர் நகர்ந்தார்.
தன் தந்தை கையை படித்தப்படி ரகு அழுதுக் கொண்டு இருந்தான்.
தன் கையை ரகு தான் பிடித்திருக்கிறான் என்று அவன் அப்பாவால் உணர முடிந்தது. அவர்கை ரகுவின் உப்பு கண்ணீரால் நனைந்தது.
ஒவ்வொரு மனிதன் இறக்கும் முன்பு இரண்டு மணி நேரம் தன் உள்ளூணர்வுடன் பேசிக் கொள்வானாம். தன்னை சுற்றி இருப்பவர்கள் அழுவதை பார்த்து ஏன் அழுகிறார்கள் என்று பேசிக் கொள்வார்களாம். தன்னுடம் பேசிக் கொண்டே மெல்ல மெல்ல உயிர் போகுமாம். இதை உணர்ந்து சொன்னவன் யாருமில்லை. கற்பனை என்று சொன்னாலும் உண்மை என்று நிருபிக்க ஆதாரமில்லை. ஒரு வேளை இது உண்மையாக இருந்தால் தன் தந்தை தன்னை பற்றி என்ன பேசுவார் என்று ரகு தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டார்.
தன் தந்தை இரண்டு மணி நேரம் நிம்மதியாக இருக்கட்டும் என்று வெளியே வந்தான். இறக்க போகும் தந்தை பற்றி சொல்லி தன் அம்மாவின் நம்பிக்கை கொல்ல அவனுக்கு மனம் வரவில்லை. அவன் அம்மாவிடம் எதுவும் கூறவில்லை. சிவகாமியின் நம்பிக்கை இரண்டு மணி நேரமாவது உயிருடன் இருக்கட்டும் என்று அமைதியாக இருந்தான்.
“என் மகன் நினைத்தது உண்மை தான். ஒவ்வொரு மனிதன் இறக்கும் முன் தன் உள்ளூணர்வுடன் இரண்டு மணி நேரம் பேசிக் கொள்வான். தன் வாழ்நாளில் கடந்து வந்தவர்களை பற்றி நினைத்துக் கொள்வான். தன் பிரிவால் பாதிக்கப்படுபவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்வான். இது வரை வாழ்ந்த நாளை இரண்டு மணி நேரத்திற்குள் நினைவோடையாக ஓட்டிக் கொள்வான். அப்படி தான் நானு என் நினைவோடையை ஓட்டப்போகிறேன். என் நினைவுகளை நீங்கள் எப்படி புரட்டி பார்த்தாலும் முக்கியமான மூன்று பேர் இருப்பார்கள். அந்த மூன்று பேர்களும் பெண்கள். அந்த மூன்று பெண்கள் தான் என்னை இதுவரை இயக்கியவர்கள். அவர்கள் தான் என்னை வாழ வைத்தவர்கள். நான் வாழ காரணமாக இருந்தவர்கள். இப்போது நான் சாக காரணமாக இருப்பவர்களும் அவர்கள் தான்.
அந்த மூன்று பெண்கள் தான் காரணம்.”
(தொடரும்...)
காரின் ஜன்னல் வழியே தன் நினைவுகளை பரந்தப்படி அவர் வந்துக் கொண்டு இருந்தார். பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் யாருடனும் பேசவில்லை. எப்படி தொடங்கிய தன் வாழ்க்கை இப்போது ஊரே பொறாமை படும் படி வாழ்க்கிறோம். இனி தன்னை யாரும் அசைக்க முடியாது என்ற ஆணவம் மெல்ல மெல்ல அவர் உள்ளத்தில் குடிப்புகத்தொடங்கியது.
கறுப்பு நிற சான்ட்ரோ ஒரு வீட்டுக்குள் மெதுவாக நுழைய, காரில் இருந்து அந்த முதியவனும், பெண்மணியும் இறங்கினர். அந்த முதியவனை பார்த்ததும் வீட்டில் இருந்து மூன்று வயது ஆண் குழந்தை ஆசையாக அவனை நோக்கி ஓடி வந்தது, அவனை "தா…த்தா...." என்றப்படி கட்டி அணைத்துக் கொண்டார்.
அந்த முதியவனும் சிறுவனை தூக்கியவாரு வீட்டுக்குள் நுழைந்தார். இவர்கள் வருகையை பார்த்து உள்ளே இருந்து எதிர்பார்த்த இருபத்தியைந்து வயது உள்ள ஒரு பெண் வெளியே வந்து " வாங்க மாமா.... வாங்க அத்தே... பிரயாணம் எல்லாம் எப்படி இருந்தது.....?" என்றாள்.
அந்த முதியவர் பதில் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக சிரித்தார். அவருடன் வந்த அவனது மனைவி " நல்லா இருந்துச்சு.... ரகு வீட்டுல இல்ல...." என்று விசாரித்தாள்.
" அவரு வெளியே பொய்யிருக்காரு அத்தே.... உள்ள வாங்க...." என்று அழைத்தப்படி அவர்கள் கையில் இருந்த பெட்டியை வாங்கி கொண்டு உள்ளே வந்தாள்.
" ஆகாஷ் கண்ணு எப்படி இருக்க... பாட்டி, தாத்தா காண்ணோம்னு தேடுனியா..." என்று தன் கணவன் கையில் இருக்கும் பேரனை கொஞ்சினாள்.
சோர்ந்த நிலையில் அந்த முதியவர் தன் பேரனுடன் சோபாவில் அமர்ந்தார். வயதான பெண்ணும், அவள் மருமகளுடன் பேசியப்படி சமையல் அறைக்கு நுழைந்தாள்.
" சிவகாமி...! குடிக்க தண்ணி கொண்டு வாம்மா....." என்று தன் மனைவியை அழைத்தார்.
தன் கணவர் தண்ணீர் கேட்டப்போது அவருக்கு மருந்துக் கொண்டுக்க வேண்டும் என்ற நினைவே அப்போது தான் அவளுக்கு வந்தது. கையில் மருந்து, மாத்திரை எடுத்துக் கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தாள். அப்போது வெளியே அவர்கள் வீட்டு முன்பு ஒரு பைக் வந்து நிற்கும் சத்தம் அவளுக்கு கேட்கிறது. வண்டி நிருத்தும் சத்தத்தை வைத்தே சிறுவன் ஆகாஷ் “அப்..பா வந்தாச்சு” என்று சொன்னான்.
ரகு வீட்டு மணி அடிக்கும் முன்பே சிவகாமி கதவை திறக்கிறாள். அம்மா, அப்பாவின் வரவை எதிர்பார்த்து தான் ரகு வீட்டுக்கு வந்தான்.
" வாம்மா.... ஊருல்ல ப்ரியா எப்படி இருக்கா...! புது இடம் அவளுக்கு புடிச்சிருக்கா..." என்று வந்தவுடன் தங்கையை பற்றி விசாரித்தான்.
" ஏன்டா... இரண்டு நாள் கழிச்சு ஊருல இருந்து வந்திருக்கேன். என்ன பத்தி ஏதாவது கேட்டியா... உனக்கும், உங்க அப்பாவுக்கும் ப்ரியா தான் முக்கியம்...." என்ற செல்லமாக தன் மகனை கடிந்துக் கொண்டாள் சிவகாமி.
" நீதான் அம்மா எனக்கு எல்லாமே... புதுசா கல்யாணம் ஆனவ... எப்படி இருக்கா கேட்டா அது தப்பா... இதுக்கு போய் கோபப்படுற..." என்று தன் அம்மாவை சமாதனப்படுத்தினான்.
" நம்ப புது மாப்பிள்ள என்ன சொன்னாரு..." என்றான்.
" அவருக்கு அண்ணா நகருல ஒரு வீடு வேணும்னு கேக்குறாரு... வாங்கி தரியா..." என்று ஏளனமாக கேட்டாள்.
" புதுசா வீடு என்னால வாங்கி தர முடியாது. வேணும்னா நம்ப வீட்ட எடுத்துக்க சொல்லு. நம்ப ப்ரியாவுக்காக நா வாடகை வீட்டுல கூட இருப்பேன்...." சிரித்தப்படி கூறினான்.
ரகு சொன்னது செயற்கைத்தனமாக தெரிந்தாலும், தன் தங்கை ப்ரியா மீது அதிக பாசமுடையவன். தங்கை மீது ரகு வைத்திருந்த பாசத்தை பார்த்து சிவகாமி மனதில் புரிப்படைந்தாள். தன் மகனிடம் பேசிக் கொண்டு இருந்ததில் தன் கணவனுக்கு தண்ணீர் கொடுக்க வேண்டும் என்பதை அவள் மறந்துவிட்டாள்.
சிவகாமியின் கணவர் தன் கையை நெஞ்சில் வைத்தப்படி சோபாவில் சாய்ந்தார். ரகு, சிவகாமி அழைக்க கூட அவரால் குரல் எழுப்ப முடியவில்லை. அவரின் கண்கள் மெல்ல மெல்ல முடின. உதடுகள் பேச முடியாமல் தவித்தன. கால்கள் வழு இழந்து இருந்தன. இதய துடிப்பு மெதுவாக குறைய தொடங்கின.
ரகு தன் அம்மாவிடம் பேசியதில் தன் தந்தையை கவனிக்கவில்லை. அவளும் தன் கணவனை பற்றி யோசிக்கவில்லை. சமையல் அறையில் இருந்து ரகுவின் மனைவி வினிதா வெளியே வந்தாள்.
தன் மாமனார் பேச்சு, மூச்சு இல்லாமால் சோபாவில் மயங்கி கிடப்பதை பார்த்து" ஐயோ மாமா !! என்ன ஆச்சு.... ?" என்று அழறிய படி சோபாவை நோக்கி ஓடினாள்.
வினிதாவின் குரலை கேட்ட சிவகாமியும், ரகுவும் ஓடினர். தன் தந்தையின் நாடி துடிப்பு மெல்ல மெல்ல குறைந்துக் கொண்டு இருப்பதை ரகு உணர்ந்தான்.
திடு திடுவேன ஓடி செல்போனை எடுத்து தன் மருத்துவமனையில் இருந்து ஆம்பிலன்ஸ்யை வரவழைக்கிறான். ரகு போன் போட்ட பத்து நிமிடத்தில் சைரன் சத்ததுடன் அவன் வீட்டுக்கு முன் ஆம்புலன்ஸ் வந்து நின்றது. சிவகாமி கண்ணீர் தழும்ப தன் கணவனை பார்க்கிறாள்.
" வினிதா...! நீ அம்மாவையும், பையனையும் கார்ல கூட்டிட்டு வா. நா அப்பாவோட ஆம்பிலன்ஸ்ல போறேன்..." என்று கூறிவிட்டு அவள் பதிலுக்கு கூட காத்திருக்காமல் வண்டியில் ஏறினான்.
தன் தந்தைக்கு வந்தது மாரடைப்பு என்று சிவகாமியிடம் ரகு சொல்லவில்லை. எப்படி காப்பாற்ற போகிறோம் என்ற பயம் கலந்த பதட்டத்துடன் ரகு வண்டியில் வந்துக் கொண்டு இருந்தான்.
தான் ஒரு டாக்டராக இருந்தாலும் தன் உறவுகள் என்று வந்தவுடன் படித்த படிப்பு உதவ முடிந்து முடியாமல் இருந்தது. மனம் பாமரன் போல பயம் சூழ்ந்துக் கொள்கிறது. அப்படி ஒரு நிலையில் தான் ரகு இருந்தான்.
ரகுவின் தந்தை ஐ.சி.யூவில் சேர்க்கப்பட்டு, ட்ரிப்ஸ் எத்தினர். ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஒரு இயந்திரம் பொருத்தி இருந்தத. மருத்துவரான ரகு இது பழக்கம் என்றாலும் தன் தந்தைக்கு என்று வந்தவுடன் அவனால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. அவனால் தன் தந்தையை இப்படி பார்க்க முடியவில்லை.
வேறு ஒரு மருத்துவரிடம் தன் தந்தையை கவனிக்க சொல்லி ஐ.சி.யூவில் இருந்து வெளியே வந்தான். அப்போது, சிவகாமியும், வினிதாவும் அவனை நோக்கி வருவதை பார்க்கிறான்.
"என்னடா...! அப்பாவுக்கு எப்படி இருக்கு ?".
" இப்ப தான் ட்ரிட்மென்ட் ஆரம்பிச்சிருக்காங்க... கொஞ்ச நேர கழிச்சு தான் எதையும் சொல்ல முடியும்..."
அவர்களின் நல்ல நேரம் பெரிய டாக்டர் ஐ.சி.யூவுக்கு வந்துக் கொண்டு இருந்தார்.
" ரகு ! இப்ப தான் நர்ஸ் உமா விஷயம் சொன்னாங்க... உங்க அப்பாவ அட்மிட் பண்ணியாச்சா... ".
" உள்ள தான் ஸார் இருக்காரு...."
"ரகு ! நீங்க மட்டும் என் கூட வாங்க....." என்று ரகுவை அழைத்து உள்ளே சென்றார்.
ரகுவின் தந்தையின் ரிப்போர்ட் ஒவ்வொன்றையும் பெரிய டாக்டர் புரட்டி பார்த்தார். இதற்கு முன்பு அவருக்கு மாரடைப்பு வந்ததில்லை. இது தான் முதல் முறை. அவன் தந்தையின் இதய துடிப்பு குறைந்துக் கொண்டு இருந்ததே தவிர, எந்த முன்னேற்றமும் அடையவில்லை. ரகுவின் தந்தை மரணத்தை நோக்கி சென்றுக் கொண்டு இருப்பதை உணர்ந்தார். பெரிய டாக்டர் முகத்தை பார்த்ததும் என்ன நிலைமை என்று யூகிக்க முடிந்தது.
" மிஸ்டர் ரகு...! ஐ யம் வெரி ஸாரி.... அஸ்யே டாக்டர். நா உங்களுக்கு எதுவும் சொல்ல வேண்டியதில்லை. இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் தான் உங்க அப்பா உயிரோட இருப்பாரு." என்று பெரிய டாக்டர் சொல்ல சொல்ல ரகுவின் கண்ணில் கண்ணீர் தாரை தாரையாக கொட்டிக் கொண்டு இருந்தது. வெளியே அழுதுக் கொண்டு இருக்கும் அம்மாவுக்கு என்ன பதில் சொல்ல போகிறோம் என்று ஐ.சி.யூ அறையில் இருந்தப்படி அம்மாவை பார்த்தான்.
"ரகு ! கன்ட்ரோல் யுவர்செல்ப்... நீங்க இப்ப தான் தைரியமா இருக்கனும். உங்க அம்மாவுக்கு இப்ப நீங்க தான் ஆதரவு. டேக் கேர்..." என்று ஆறுதல் கூறி அந்த இடத்தை விட்டு பெரிய டாக்டர் நகர்ந்தார்.
தன் தந்தை கையை படித்தப்படி ரகு அழுதுக் கொண்டு இருந்தான்.
தன் கையை ரகு தான் பிடித்திருக்கிறான் என்று அவன் அப்பாவால் உணர முடிந்தது. அவர்கை ரகுவின் உப்பு கண்ணீரால் நனைந்தது.
ஒவ்வொரு மனிதன் இறக்கும் முன்பு இரண்டு மணி நேரம் தன் உள்ளூணர்வுடன் பேசிக் கொள்வானாம். தன்னை சுற்றி இருப்பவர்கள் அழுவதை பார்த்து ஏன் அழுகிறார்கள் என்று பேசிக் கொள்வார்களாம். தன்னுடம் பேசிக் கொண்டே மெல்ல மெல்ல உயிர் போகுமாம். இதை உணர்ந்து சொன்னவன் யாருமில்லை. கற்பனை என்று சொன்னாலும் உண்மை என்று நிருபிக்க ஆதாரமில்லை. ஒரு வேளை இது உண்மையாக இருந்தால் தன் தந்தை தன்னை பற்றி என்ன பேசுவார் என்று ரகு தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டார்.
தன் தந்தை இரண்டு மணி நேரம் நிம்மதியாக இருக்கட்டும் என்று வெளியே வந்தான். இறக்க போகும் தந்தை பற்றி சொல்லி தன் அம்மாவின் நம்பிக்கை கொல்ல அவனுக்கு மனம் வரவில்லை. அவன் அம்மாவிடம் எதுவும் கூறவில்லை. சிவகாமியின் நம்பிக்கை இரண்டு மணி நேரமாவது உயிருடன் இருக்கட்டும் என்று அமைதியாக இருந்தான்.
“என் மகன் நினைத்தது உண்மை தான். ஒவ்வொரு மனிதன் இறக்கும் முன் தன் உள்ளூணர்வுடன் இரண்டு மணி நேரம் பேசிக் கொள்வான். தன் வாழ்நாளில் கடந்து வந்தவர்களை பற்றி நினைத்துக் கொள்வான். தன் பிரிவால் பாதிக்கப்படுபவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்வான். இது வரை வாழ்ந்த நாளை இரண்டு மணி நேரத்திற்குள் நினைவோடையாக ஓட்டிக் கொள்வான். அப்படி தான் நானு என் நினைவோடையை ஓட்டப்போகிறேன். என் நினைவுகளை நீங்கள் எப்படி புரட்டி பார்த்தாலும் முக்கியமான மூன்று பேர் இருப்பார்கள். அந்த மூன்று பேர்களும் பெண்கள். அந்த மூன்று பெண்கள் தான் என்னை இதுவரை இயக்கியவர்கள். அவர்கள் தான் என்னை வாழ வைத்தவர்கள். நான் வாழ காரணமாக இருந்தவர்கள். இப்போது நான் சாக காரணமாக இருப்பவர்களும் அவர்கள் தான்.
அந்த மூன்று பெண்கள் தான் காரணம்.”
(தொடரும்...)
Subscribe to:
Posts (Atom)
LinkWithin
